Konuşmak isteyip sonra vazgeçiyorum, içimi Allah’a anlatınca neden huzur buluyorum?

Buraya o kadar yazdım yazdım yazdım sonra sildim.. Herkesin hayatında duygularının hasar aldığı zamanlar olur... Eskiden olsa yakınımdaki insanlarla paylaşırdım durumu anlatırdım fikir alırdım haklıyı haksızı arardım.. Şimdi kimsenin başını ağrıtmadan kimseye tek kelime anlatmadan geçiyorum Yüce Allah'ın huzuruna ona anlatıyorum ve sabaha bir şey kalmıyor... Sabah da kalkınca hani sevinmiyorum ama iyi ki geçmişte günahlarım hatalarım varmış diyorum çünkü o an her şey bitiyor.. Dünyadaki hiçbir şeyin mutlu edemeyeceği bir insanın geçmiş günahları ve hatalarına iyi ki yapmışım dediği bir süreç başlıyor ve biraz daha güçlenip devam ediyorsun... Allah her zaman bizimledir... Yazmaya kalksam neler var ama anlamanız gereken Yüce Allah hepimizden haberdar ve halen bize merhamet ediyor... Bilmiyorum ateist kardeşlerim deistler ve diğerleri bu iç kararması ve huzurun bir duygusu var hiç yaşadılar mı bilmiyorum ama az önce yani koca bir hafta kararan içim şu an huzurlu.. İşte o sebeple göz görmedi diye Allah yok diyenlere karanlıkta yaşamak zor gelir onlar görmek isterler şahsım adına konuşuyorum ben belki gözümle değil ama kalbimle ruhumla Yüce Allah'ı hissediyorum ve Yüce Allah da beni hiç karanlıkta bırakmıyor çok şükür.. Senin gözlerin görmeyecek diye güneş batmaktan vazgeçmez karanlık da aydınlık da Dünya'da var olan bir durum sen de varsın ateist veya deist kardeşim ama huzurlu musun ya da hiç huzurlu bir an yaşadın mı bilmem karışmam ilgilenmem umurumda değil sadece tavsiyede bulunurum ki senin de kalbin bu huzuru tatsın.. fazla da karışmam neyse burası yine doldu.. Düşün ki bu gece otursam kitap yazarım... ama yazmam 🙂 Bak yüzler gülmeye başladı Allah büyüktür ondan yardım dileyin..