Bazı şeyleri neden yaşarken değil de çok sonra fark ediyoruz?

İnsan o an güzel düşünmek istiyor. O kötü düşünceleri belki hissediyor, belki aklına geliyor ama konduramıyor, kabul edemiyor.

Ancak o işin içinden çıkınca gerçekler tek tek yüzüne çarpıyor.

Düşünebilme yetisi geliyor o an konduramıyorsun beklemiyorsun zamanla bir kaç adım geriye çıkınca büyük boy resmi rahat görüyorsun.. duyguların durulaşıyor.

O anın büyüsüne kapılıyoruz bence, ne zaman bu büyü bozuluyor işte o zaman gerçekler ortaya dökülüyor

Yaşarken duygularımız çok yoğun oluyor olayın içindeyken objektif düşünemiyoruz. Zaman geçince biraz uzaklaşıp daha net görmeye başlıyoruz