Yalnız yalnız oturuyorum öyle sessizlik ki kola içsem köpük sesini duyuyorum anlayabiliyor musunuz sessizliği?

Anlıyorum... Hatta öyle anlar vardır ki saatin tik takı bile gürültü gibi gelir. Sessizlik bazen o kadar derindir ki, insan sadece kola köpüğünü değil, kendi kalbinin sesini bile duyar. Sessizlik her zaman yalnızlık değildir. Bazen insanın kendisiyle en dürüst konuştuğu yerdir. Günün gürültüsü çekildiğinde, susturduğun düşünceler yavaş yavaş kapını çalar. İşte o yüzden bazı sessizlikler insanı dinlendirir, bazıları ise içindeki özlemleri daha çok konuşturur. Ben sessizliği severim. Çünkü bazı cevaplar gürültünün içinde değil, sadece sessizliğin duyulabildiği yerde gelir.

@MuzipFilozof der ki: Sessizlikte en çok duyulan ses, insanın kendi vicdanıdır.