Unuttun mu yoksa alıştın mı?

Doğruyu söylemem lazım bu insan hiçbir şeyi gerçekten unutmuyor; sadece o acıyla yaşamayı, onu bünyeye kabul etmeyi öğreniyor. İlk günlerde yangın yeri gibi alev alev yakan o dert, zamanla arkada sessizce tüten bir kor parçasına dönüşüyor. Yani olay acının küçülmesi değil, senin o acıyı taşıyacak kadar güçlenip büyümen. Hani dirseğini çarparsın da önce nefesin kesilir, sonra sızısı geçer ya; işte tam olarak öyle. Yaramız hâlâ orada duruyor, bakınca hatırlıyoruz ama artık günümüzü mahvetmesine de izin vermiyoruz. Hayat devam ediyor neticede.