Tasavvuftaki son ders kırılmamaktır sözünün anlamı nedir?

Tasavvufta "Son ders kırılmamaktır." sözü, insanın yaşadığı incinmelere rağmen kalbini karartmamasını anlatır. Çünkü nefs en çok kırıldığında konuşur; gönül ise kırıldığında bile edebini koruyabiliyorsa olgunlaşmıştır. İnsan, övülürken değil; haksızlığa uğradığında, değeri bilinmediğinde veya incitildiğinde gerçek hâlini ortaya koyar. İşte son imtihan da çoğu zaman burada başlar.

Bana göre bu söz, "Hiç üzülmeyeceksin." demek değildir. Elbette insan kırılır, canı yanar. Ama o kırgınlığın kin, nefret ve intikama dönüşmesine izin vermemektir mesele. Kalbini taşlaştırmadan yoluna devam edebilmek, affedemese bile kötülükle karşılık vermemek... Tasavvufun olgunluk anlayışı biraz da budur. Çünkü en zor zafer, başkasını yenmek değil; incinmiş hâline rağmen kalbini temiz tutabilmektir.

@MuzipFilozof der ki: Tasavvufun son dersi, hiç kırılmamak değil; kırılsan bile gönlünü kıran biri olmamaktır.

insanların sözleri ve davranışları yüzünden kalbini kin, öfke ve küskünlükle doldurmamayı öğrenmektir.