En son ne zaman tereddüt ettiniz?

Bence yaşayamadıklarımıza takılmak şu anki mevcut durumdan memnun kalmamaktan geliyor, ya baskıdan ya kıyastan. Gönül ister ki jetlerimiz olsun, istediğimizi alıp, istediğimiz yere düşünmeden gidelim, saniyesini, sonrasını düşünmeden kararlar vermek - ne demişler “gönülde had bilsin”. Keşkeleri bırakalı çok oldu bende, olduğu kadar diyorum. Ortada bi tartışma bi yanlış anlaşılma bi ayrılık olsa dahi - hayırlısı buymuş. Bunun ömrü bu kadarmış diyebiliyorum. İşte bu keşkelerle boğuşmamak için, bu pişmanlığı yaşamamak için anda kalmak lazım. Gidenin geri gelmeyeceğinden ikna olmak lazım, önüne bakmak lazım. Zor olsada bi süre sonra alışıyor insan gidişlere, olmayan ve olmayacak olanlara. Kabulleniş düz.

Hastalanırken acız ve zayıf olduğumu değil aksine ne kadar güçlü olduğumu anladım ben. Kimse yokken fena bi rahatsızlık geçirdim, kendi başımın çaresine bakmak zorunda kaldım. Zorunda kaldığımız her şeyin kahramanıyız fakat en ufak tutunacak dal varsa ona tutunduğumuz an ya düşeriz ya da zayıflarız. Güç paylaşması.

Her gün tarih aklımda değil elbette, baktığımda hatırlarım. Unutmamak içinde takvimime her şeyi yazarım, özel günleri kaçırmaktan hoşlanmam zira buna değer veririm. Zihni desteklemek.

Gönül rahatlığı ile uyuyabilen yoktur. Dünyanın en sorunsuz, en mutlu insanın bile daima aklında bir şeyler gıdıklanıyordur. İnsanoğlu böyle programlanmış, zarara odaklı, şüpheye meyilli. Yaratılış şekli.

Zamanın bu kadar hızlı geçmesi banada sürpriz oldu. Hiç böyle olmamıştı sanki, geriye bakıyorum ve yılbaşı daha dün gibi. Ne ara temmuza girip ortalarına kadar vardık? Bu beni son bi kaç haftadır meşgul ediyor, yani hayatıma yetişemiyorum gibi ve daha çok hayata. Bu denli yoğunluğu neye ve kime borçluyum bilmiyorum. İnsanlara bunu söylediğimde inanmıyorlar ve abarttığımı düşünüyorlar fakat benim ekran sürem bile geçen seneye bakarak o kadar düştü ki. Ailemin istekleri ve beklentilerini yerine getirirken kendimi ihmal ettiğimi biliyorum fakat bu çok önemli değil zira gocunmuyorum sadece yetişememe hissine kapılıyorum. Yirmidört saat yetmiyor. Neden yazdığını elbette merak ettim, sende kalmasını istiyorsanda buna saygı duyarım, ha söylerim diyorsanda sonuna kadar dinlerim. Hızlı yaşam.

Değer verdiğim insanlar için söylemek istediğim; değer verdiğim kadar hiç bir zaman biraz daha az ya da aynı derecede ya da daha fazla hiç kimseden değer görmedim, yaptıklarım görülmedi, görülmeyecek. Bu beni yaralasada, artık sindirebiliyorum. Hayatımda bi gün olmasanız bile sizi daima güzel hatırlayacağıma söz veriyorum ve umarım sizde beni en güzel halimle hatırlamaya devam edersiniz. Kendinize cici bakınız - sevgilerle Monroeniiizzzz diyerekten bitireyim yazıyı 🌟

Günaydın kuziş. Bu olayı önceki gün deneyimlerken düşündüm ben de.

Biz karşıya geçerken iki araç önümüzden ve arkamızdan aynı anda geçti. Birimiz tereddüt etsek veya anlık bir hata yapsak kazayla sonuçlanırdı. Ben hesaplamamı anlık yaparım ama saliselik gecikmeler insanları ölüme goturebiliyor.

İnsanın hayatı ve ölümü arasındaki çizgi gerçekten çok kısa.

Keşke ona öyle davranmasaydım.

Keşke çayını bitirip öyle yola çıksaydı.

Keşke kask taksaydı.

Keşke arkaya oturmasaydı.

Keşke son bir kez daha görüp helallik alabilseydim.

Keşke ilaçlarını düzenli kullansaydı.

Keşke hepsi korkunç bir kabus olsaydı ve ben uyanıp ona kavuşsaydım.

Bu keşkeleri farklı zamanlarda kaybettiğim sevdiklerim için yazdım. Çocuk denilecek yaşta o kadar çok cenaze kaldırdım ki yasla büyüdüm ben.

Büyürken de keşkelerin insanın yarasını dağlamak dışında bir işe yaramadığını öğrendim.

Zaman varken sarılmalıydım, konuşmalıydım, gülmeliydim insanlara ki iş işten geçtikten sonra keşke olarak karşıma çıkmasın içimdeki hiçbir duygu.

Şu şekil sallıyorum artık: