Ruhuna dokunmaya cesareti olan var mı? Yoksa her şey cesetten ibaret bir beden için mi?

Dünyanın ilk psikoloji kitabı sanırım İBN Sina'nın Hay bin Yakzan'ı İBN Tufeyl yüzyıllar sonra aynı isimde bir kitap çıkarmış, sadece bir çocuğun duyguları, onlarla yaptıkları ve inancı üzerine. Maalesef İBN Sina'nın kitabının özetini dinlesem de bulup okumak şansım olmadı. Bir dr beni çok etkileyen Sivas Ulucami mimarisi. Bu mimari o kadar muhteşem, o kadar ruhu ayan eden sirete dayalı bir mimari ki, alt kısımlarında, ruh hastalarını su sesi ile tedavi eden bir havuzu var. Her hastalık gurubuna göre ayrı bir ses sistemi varmış, bu muhteşem yapıyı yapan Ahlatlı Hürrem şah'ın bilinen başka hiç bir eserinin olmaması ayrı bir hikâye, sanki sadece bu yapı için yaşamış, var olmuş ve yok olmuş. Tarih böyle pek çok başkalarının ruhuna dokunacak cessreti olan insanları bize eserleri ile ayan eder. Belki "ne alâka" diyebilirsiniz ama bu insanlar hikâyeleri ile bize ilham olsunlar diye yaşamışlar adeta, her eserleri, fikirleri, amaçları bizim için sanki...

Biz şu an plastiklerin dünyasında (kendim içindir bu ifadeler) klavye delikanlılığı yapan eseri ve ederi pek olmayan insanlar olarak, ruhumuza ve başlalarının ruhlarına teması olmayan, üstünlük çabası güden insanlar maalesef bu insanların çok gerisinde bir çağdayız. 🙂

Bence bir insanın ruhuna dokunabilmek, bedenine dokunmaktan çok daha zordur. Çünkü beden kapıları bazen bir anlık arzuyla açılır, ama ruh, ancak güvenle, samimiyetle ve sabırla kendini gösterir. Bu yüzden herkes bir bedene yaklaşabilir ama çok az insan bir ruhun derinliklerine inmeyi başarır. Bana göre gerçek bağ da tam burada başlıyor. Ten zamanla alışılır, ama insana kendini gerçekten görülmüş ve anlaşılmış hissettiren o bağ kolay kolay unutulmaz.

Ölü ruhlu yaşayan bedenin peşindeler o yüzden kimsenin egosunu tatmin etmem edemem

Çok zor beni aşan sorular bunlar ösjsjs

Cesaret, karakter, kendine güven, kararlılık ister.. Herkesin harcı değil.. Neticesi yemez çoğunun..

Güzel söz

Yok kimsenin