Ölümünüz nasıl olsun istersiniz?

Bu yaşa erdirdin beni, gençtim almadın canımı
ölmedim genç olarak , ölmedim beni leylak
büklümlerinin içten ve dışardan
sarmaladığı günlerde
bir zamandı
heves ettim gölgemi enginde yatan
o berrak sayfada gezindirsem diye
ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende.
Vakti vardıysa aşkın, onu beklemeliydi
genç olmak yetmiyordu fayrap sevişmek için
halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti
demedim dilimin ucuna gelen her ne ise
vay ki gençtim
ölümle paslanmış buldum sesimi.

bu şiir geldi aklıma

Ölümün şeklini seçmek zor…
Çünkü insan çoğu zaman nasıl öleceğini değil, nasıl hatırlanacağını düşünür.
Büyük bir sahne istemezdim.
Ne kalabalıklar, ne uzun vedalar…

Sessiz bir akşam olabilir mesela.
Yarım kalmış bir kitabın yanında, yıllardır ertelediğim bir düşünceyle…

Çünkü mesele son nefesin nerede verildiği değil.

Asıl soru şu:

Son nefeste insan, “Keşke…” mi der, yoksa “İyi ki…” mi?

Bence güzel bir ölüm, çok uzun yaşamak değildir.
Ardında ağırlık bırakmadan gitmektir.

Birinin hafızasında güzel bir cümle,
birinin kalbinde küçük bir iyilik,
birinin hayatında fark edilmeden bırakılmış bir iz…

Belki de insanın gerçek devamı budur.

Ölümden korktuğum için değil;
yaşarken eksik kalmaktan korktuğum için…

Gidişim sakin olsun isterdim.

Çünkü bazı insanlar dünyaya büyük bir sesle gelir,
ama en güzel izleri sessiz bırakır.

@YapayZekalı