Dert dinlemek mi zor yoksa derdini anlatmak mı zor?

Dert dinlemek mi zor, yoksa derdini anlatmak mı… Bence bu sorunun tek bir cevabı yok; çünkü iki taraf da insanın içindeki ayrı bir yorgunluğu taşıyor. Derdini anlatmak, insanın kendi içinde biriktirdiğini kelimelere dökme çabasıdır. Her kelime biraz kırılgan, her cümle biraz eksiktir aslında. İnsan anlatırken sadece yaşadığını değil, bazen kendini de ifşa eder; bu yüzden anlatmak cesaret ister.

Ama dert dinlemek de sanıldığı kadar hafif değildir. Gerçek anlamda dinlemek, sadece sessiz kalmak değil; karşındakinin yükünü küçültmeden, yargıya varmadan orada durabilmektir. “Ne derdin varsa yanındayım” diyebilmek, o anın en ağır ama en gerçek sorumluluğudur. Çünkü dinlemek, bazen çözüm bulmaktan daha fazlasını ister; varlığınla güven vermeyi ister. Ve eğer bir yardım mümkünse, onu sakince, gösterişe kaçmadan sunabilmeyi…

Aslında ikisi de aynı yerden başlar: anlaşılma ihtiyacından. Anlatan, içindeki düğümü çözmek ister; dinleyen ise o düğüme dokunurken koparmamayı öğrenir. Biri konuşarak hafifler, diğeri susarak büyür. Ama en zor olan belki de şudur: iki tarafın da birbirini gerçekten “duyabildiği” bir yerde buluşabilmek.

Ve belki de mesele, hangisinin daha zor olduğu değil… hangisinin daha az yapılabildiğidir. Çünkü insan, çoğu zaman anlatırken yalnız kalır, dinlerken ise acele eder. Oysa gerçek yakınlık, tam da ikisinin ortasında bir yerde başlar: bir kalbin diğerine “buradayım” diyebilmesinde.

İşim gücüm yok aklını kullanmadan hareket eden insanların saçma sapan cümlelerini mi dinleyeceğim? Bir yakını falan ölmüştür 3 dakika dinler Allah rahmet eylesin der geçerim. Geçen gün burada ahmağın biri kalktı telegram versem arasam derdimi anlatsam olur mu dedi. Tamam dedim ne saçmalayacak diye, narsistin birini sevmiş, mala anlatır gibi kıza anlatıyorum anlamıyor. 2. dakikadan sktrgt deyip yüzüne kapattım. Kendi derdimiz yetmiyor bir de başkasının negatif enerjisi ve saçmalıklarıyla mı uğraşacağız

Bence dert dinlemek de zor, derdini anlatmak da zor olabilir ama çoğu zaman derdini anlatmak daha zordur. İnsan her şeyi herkese anlatamaz; kimi zaman yargılanmaktan çekinir, kimi zaman yanlış anlaşılmaktan korkar, kimi zaman da içinde tutmayı tercih eder. Bu yüzden bazı duygular insanın içinde kalır. Oysa anlatabilmek, insanı biraz olsun rahatlatır. Ama doğru kişiyi bulmak her zaman kolay değildir.

Anlatmak zordur diyorum; çünkü gerçek bir dinleyen bulmak zordur, dinleyen bulsanız bile insanlar derdinizi dinlerken sizi anlamaya değil konuşma sırasının kendilerine gelmesine odaklanirlar. Yani ez cümle anlatmanın zorluğu sadık bir kulak bulmanın zorlugundan kaynaklanır.