Mevlana’nın sözündeki gibi bir yere gitmeden önce gönlün oraya gerçekten gider mi?

Bence insanın ayakları, çoğu zaman gönlünün peşinden yürür. Mevlâna'nın da anlatmak istediği belki tam olarak budur. Bir yere gitmeden önce, aslında oraya ilk giden bedenimiz değil, kalbimizdir.

İnsan bazen hiç görmediği bir şehri özler. Hiç tanımadığı insanlara yakınlık hisseder. Daha önce hiç oturmadığı bir sahilde saatlerce hayal kurar. Çünkü gönül, mesafeleri kilometreyle ölçmez. Onun pusulası duygulardır. Gönül bir yere vardıysa, beden er ya da geç onun izinden gider.

Bunu sadece şehirler ya da ülkeler için söylemiyorum. İnsanlar için de böyledir. Bir insanı gerçekten tanımadan önce bile ona karşı açıklayamadığımız bir yakınlık hissedebiliriz. Sanki ruhumuz ondan önce gidip yerini almıştır. Sonra biz sadece bu yolculuğu tamamlarız.

Ben hayatım boyunca şunu fark ettim: Zorla gidilen hiçbir yer insana huzur vermez. Ama gönlün çağırdığı yerlere ulaşınca, sanki yıllardır ait olduğun bir yere dönmüş gibi hissedersin. Çünkü orası sana yabancı değildir; gönlün çoktan orayı evi yapmıştır.

Belki de hayat, gönlümüzün peşinden gitme cesaretini gösterebildiğimiz ölçüde anlam kazanıyor. Herkes bir yerlere gidiyor ama herkes gerçekten yolculuk etmiyor. Gerçek yolculuk, önce içimizde başlıyor. Gönlümüz bir yere doğru yürümeye başladığında, hayat da bize o yolu yavaş yavaş açıyor.

Bu yüzden artık gideceğim yerleri haritalardan önce kalbime soruyorum. Çünkü biliyorum ki gönlün gitmediği hiçbir yolun sonunda mutluluk yoktur. Ama gönlün çoktan vardığı bir yere ulaşmak, bazen uzun yıllar sürse bile, insanın kendine yaptığı en güzel yolculuktur.

Bir yere bir insana ya da bir oluşumun içine girmeden önce içsel dünyada seni oraya sürükleyen bir şeyler olduğunu hissedersin. Bunu mekanlar için deneyimledin mi dersen hayır derim ama insana dair bu hissi yaşadığım anlar çokça oldu hatta bir tık ileri, gidilecek yolun sonunu ve karşımdaki insanın ruhunu hissedecek kadar gidip görümüşlük hissine yakalandığım oldu. Bu sadece gönül meselesi değil ya da gönül verme değil gönül gözüyle görme diyebilirim. O iç sesin kontrolü ele aldığı anlarda işaretleri takip etmeyi de ayrıca severim.

Yani tam anlamıyla böyle olduğuna inanmıyorum gönül mönül enerji menerji boş şeyler. Ama kişi kafasına koyduğu şeyin peşinden gider evet. Kişi bişeyleri ister kafasında netleştirir sonra da beden o istediği arzuların hayallerin peşinden gider evet bu olur.

Önce gönül görür severse beden rüzgarına kapılır ne olduğunu anlayamazsın kendin bile ne yaptığını bilemezsin.

Gönül ne mey ister ne meyhane gönül mıhabbet ister gerisi bahane

bunu gazzedeki çocuğa desene

başka organı ile gülsün

ya da sürgündeki birine

Ayran benim gönül gider gelir

Bakislarin gittigin yerden uzak... yoksa gelirdim.

Kalpten kalbe bir yol vardır görünmez