Uçmak mı görünmez olmak mı?

Görünmez olmayı seçerdim çünkü insanların sürekli beni görmesi, yorum yapması ya da bir beklenti içine girmesi bazen yorucu olabiliyor. Kimsenin fark etmediği bir yerde olmak, kendi kendime kalabilmek ve hiçbir açıklama yapmak zorunda olmamak daha huzurlu bir şey gibi geliyor. Görünmez olduğumda kimseye hesap vermem, kimse beni yargılamaz ya da nasıl davrandığımı sorgulamaz. Sadece istediğim yere gider, istediğim şeyi yapar ve tamamen özgür olurdum. Bazen insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey de bu olur: dikkat çekmeden, baskı hissetmeden, sessizce var olabilmek. Aynı zamanda insanların dünyasını dışarıdan izleyebilmek de ilginç olurdu. Kim ne yapıyor, hayat nasıl akıyor, hiçbir şeye karışmadan sadece gözlemlemek. Bu da ayrı bir özgürlük gibi gelir. Tabii böyle bir durumda insan ilişkileri azalır, belki de yalnızlık artar. Ama yine de kalabalığın içinde görünür olup yorulmak yerine, görünmez olup kendi alanımı korumak bana daha çekici geliyor.

Uçmak derim. Görünmez olmak ilk başta eğlenceli gibi geliyor ama bir yerden sonra yalnızlık hissi verir. Uçmak daha özgür hissettirir; istediğin yere gitmek, yukarıdan her şeye bakmak, biraz dünyadan uzaklaşmak güzel olurdu.

Görünmez olmak