Oglum sureklı yalan soyluyor ne yapmam lazım?

lehim makinesi. elini yakinca pc den tiskinir. ya da ilgisini ceker elektronik okur falan

Kuralci olcan biraz kiyamamak yok sorun cikmasin

Bizim küçüklüğümüzde bu tanılar yoktu, hiper aktif, dikkat eksikliği gibi. Hepimiz eşsiz çocuklardık, ne bir tabletimiz ne bir bilgisayarımız vardı, komşularımızın bahçesi vardı, orada oynardık, saklambaç, kuka, yakar top, körebe. Üstümüz kirlenirdi , ama kimse bir şey demezdi. Bizi gören yanaklarımızdan öper, canım benim sen ne kadar tatlısın derdi. Dünyalar bizim olurdu. İnsanlar bizim gözlerimizin içine bakar. Bizlere sarılırdı. Hem annemin hem de babamın şefkatini alırdım. Hayvanlar desen çok fazlaydı her taraf kedi, köpek kuş kaynıyordu, ata bindiğimi bile hatırlıyorum. Yorulana kadar oynardık, yatağa yattığımızda nasıl uyuduğumuzu hatırlamazdık. Uslu çocuklardık biz.

Fakat betonların yükselişi ve teknolojinin çoğalması ile , doğal olan hayatımızı kendi ellerimizle mahvettik, yüksek binaların içine kendimizi hapsettik, üst kattaki komşu alt kattaki komşuyu tanımıyor. Çocuklarımızı sokağa çıkaramaz olduk. Hep korku içinde yaşıyoruz.

Çocuklar dışarı çıkmak oynamak istiyor bununla ilgili bir alan yok, her yer otomobil , sonra gelip tanrıyı suçluyorlar, bir de utanmadan her çocuğa bir tanı koyuyorlar. Amaçları nedir düşündünüz mü? İlaç satmak, tanrı ilaca bağlı mı yarattı bizi? ben bir çocuk doktoruna gitmenizi nasıl ilgilenmemiz gerekiyor diye merak ettim. Doğrusu biz doğal dengemizi bozduk aslında.

Hatırladığım kadarıyla, benim çocukluğumun döneminde kadınlar pek çalışmıyordu, mutluydular, evlerine ve çocuklarına bakıyorlardı, bahçelerinde üzüm , incir meyve ağaçları vardı. Şimdi sokaklarda karanlıktan ve yüksek binalardan başka bir şey yok. Evleniyoruz çocuklarımızın eline bir tablet bilgisayar sıkıştırıyoruz üzerine bir tv açıyoruz ne muhabbet var ne de başka bir şey. Çocuk gerçek hayatla oyun hayatını birbirine karıştırmaya başlıyor. Uzun uzun cümleler kuramıyor neticesinde.

Oyunu neden oynuyor biliyor musunuz? Onu da söyleyeceğim, oyunda övgüler alıyor çocuk, orada seviliyor, oranın dünyasında kral, ama gerçek hayatta değil, sevilmiyor, sarılmıyorlar, öpmüyorlar, arkadaşları da iyi davranmıyorsa al sana darbe üzerine darbe, çocuk da ister istemez mutlu olduğu hayal dünyasına gitmek istiyor. Biz çocukları bizim gibi düşünür zannediyoruz en büyük hatamız bu, onları anlamanız için, onun gözlerinden hayata bakın. Evli değilim, bir çocuğum yok lakin insanı duygularım ön planda olduğu için rahatlıkla anlayabiliyorum.

Normal insan diye bir şey yoktur, normalden daha iyi insanlar vardır. Demek istediğim çevreniz sizi bilmeden yanlış yönlendirecektir, çocukları belli bir kalıplara koyacaktır, hiperaktif, dikkat eksikliği, obsesif kompulsif bozukluk, Bu oyunlara gelmeyiniz. Çocuğunuzu olduğu gibi kabul ediniz ve onunla ilgilenin, konuşun konuşturun, beraber hikaye kitapları alın, okuyun okutturun, onunla oynayın, sarılın, sevin, öpün, gözlerinin içine bakın, sizin de gözlerinizin içine baksın, bir tablet ekranına, bir bilgisayar ekranına değil, parkta oynayın, yürüyüşe çıkın. Sadece siz değil, babası da çok önemli, bilinç altında babasını da yazmanız gerekiyor, İleri ki yaşlara gelince babasını hatırlaması lazım, hatırlamazsa aile kopuklukları meydana gelecektir.

(haklısınız ama artık bende tükendim çözüm bulamıyorum artık )
Eşiniz size destek çıkması gerekiyor.
1970 ve 1980' li yılların çocukları maalesef yok artık, ilizyonun hat safhada olduğu bir hayattayız.

Cezasını ödersiniz
ya da pc yi yok edin. sizde kullanmayın
şakası yok bu internetin

2 hafta kadar el sürdürmeyin
3 saat ders çalışırsan 1 saat oynayabilirsin diye izinler vermeye başlayın. Ancak kontrolü ele geçirirsiniz. ve asla aldığınız kararlardan taviz vermeyin

Iyi akşamlar