Bir yandan canımı yaktığı gibi canı yansın istiyorum bir yandan bu düşünceyle bile kıyamıyorum kendime kızıyorum nolcak bu döngü?

Defalarca ümit verdi hem çok mutlu etti hem çok üzdü sonunda yine başkasına gitti başkasına giderken bile ümit vermeyi kesmedi

Denemedim mi sence hatta kendimden beklemediğim kadar uzaklaşmaya çalıştım her yolu denedim ama yok olmuyor

Yaşın pek bir önemi yok yorgunluğu görüyorum zaten ne zamandır savaşıyorum yani dediğim gibi bir yandan benden önemli mi diyorum içimden her şeyi sayıp sövüyorum ama bir yandan nefrette edemiyorum kıyamıyorum başına gelebilecek en ufak kötü şeyin ihtimali bile beni korkutuyor yani onu sevmeye zaten en kötü dönemimde başladım hiçbir şey yapmayarak sadece gününü anlatarak bile iyileştiriyordu sanki beni