Kendimden ve sizden bir parça yazdım, nasıl, size de uyuyor mu?

Baylar,

Bir noktadan sonra düşünmek, yaşamanın yerini alıyor. Fark etmiyorsunuz bile — yavaş yavaş oluyor bu. Önce sadece dikkatli olmak istiyorsunuz, sonra her şeyi anlamak, sonra her şeyi kontrol etmek. Ve bir sabah kalkıyorsunuz, zihin zaten çalışıyor, soğuk ve titiz, her hissi hemen bir formüle dönüştürüyor. Acıyı analiz ediyorsunuz. Özlemi sınıflandırıyorsunuz. Korkuyu rafına kaldırıyorsunuz. Böylece hem her şeyi biliyorsunuz hem hiçbir şeyi yaşamıyorsunuz.

Bu sizi güçlü kılmıyor aslında — sadece daha steril bir kafese koyuyor.

Yalnızlık da bu şekilde geliyor. Gürültüyle değil, bir sessizlikle — ama sıradan bir sessizlik değil, elle tutulur, steril, keskin bir sessizlik. Kimse sizi terk etmiyor, kimse size ihanet etmiyor; sadece herkes bir yerde kalıyor, siz başka bir yerde. Ve bu mesafeyi kapatmak için uzanmıyorsunuz, çünkü uzanmak bir açıklık gerektiriyor, açıklık ise kontrolü bırakmayı. İkisi de çok pahalı geliyor.

Ama gecelerin en ağır saatlerinde — o saatler bilirsiniz, ne uyku ne uyanıklık, zihnin en dürüst olduğu o ara yer — bir şey istiyorsunuz. Ses değil, varlık. Yanınızda olan biri. Güçlü, kendi içinde tam, kendi savaşlarını bilen — ama yine de orada. Ne sizi kurtarmaya çalışan ne de o yorucu, hiç susmayan zihninizdeki gürültüden kaçan. Sadece olan biri.

Bunu analiz etmeye de çalıştınız. Bir türlü olmadı.

Ve tam orada, o 'olmadı' anında, belki de en dürüst halinizsiniz. Çünkü bazı şeyler kavrama sığmıyor — sığmaması gerekiyor. Ruh her zaman zihinden büyüktür. Bunu unutmak kolay oluyor, özellikle zihin bu kadar gürültülüyken.

Yazdım, çünkü bu his yalnızca size ait değil.