Doğa sever misiniz?

İnsan neden doğada bulunduğu zaman anlamsız bir şekilde kendini pozitif hisseder? Neden insanın sürekli bir doğa takıntısı vardır? Büyükşehirin havası, suyu, gürültüsü ve trafiğinden bîzâr olduğu ile mi açıklanabilir ya da evrim sürecinin henüz değiştiremediği ama atalarından yadigar kalan belleksel hafızasının arta kalan bakiyelerinden biri olduğu ile mi? Cevap, buz gibi de rasyonalitedir. İkincisidir. Çarpık optikten bakmamak gerekiyor. Zaten birinci seçenek, ikincinin doğal sonucudur. Beyin gibi derinlikleri olan bir organ, herhangi bir konuda anlamsızca intiba oluşturmaz. Doğa, insanın eviydi. O, kendi sınırlarının dışına çıktığındaysa sinir sistemi ona yabancılaştı. Bugün baktığımızda insanlık çok ilerlemiştir ama biyolojik olarak ilerlememiştir. Türünün yüz binlerce yıllık tarihinin %99.9'u doğada geçen insan için, 100-200 yıl gibi bir sürede evrilmesi mümkün değildir. Aksi için de yine yüz binlerce yıl miat doldurması gerekir. Böyle buyurdu hakikat bilincim.

Doğayı severiz. Çiçeğiyle böceğiyle kuşların şarkılarıyla güneşin doğumu batımıyla deniz kenarıyla her şeyiyle doğayı seviyoruz. Ama Ankara 'da doğa diye bir şey yok Elmadağına bile gitsen bulamazsın her yer tarla beton ev arsa. Yeşillik yok.

Çok severim, sessizliğinde huzur bulacak bir sürü yerim.