Salam vereyim dedim, biraz da su bıraktım. Müstakil evimiz var, kedileri besledim diye bana kızıyor. Besleme, geliyorlar bahçeye huylanıyorum diyor. İyi de eve girmiyorlar diyorum, ne zararı var? Besleme işte. Annem rahatsız oluyor gelirken dedi, sonra ben de bir şey demedim, sokakta beslemeye başladım. Şimdi de bana neyimi beğenmedin diyor, neyini eksik ettim diyor, yeğenlerin geldi ağırlamadım mı diyor. 3 kedi için mi böyle olduk diye ağlamaya başladı. Tamam, ağlama diye sarıldım çünkü çok hassas biriyim, öptüm. Haberlerde de üzülürüm kadınlara, hayvanlara. Ama sizce kim haklı
Sokak kedilerini beslediğim için karımla tartıştık, sizce kim haklı ve nasıl çözülür?
Burada tam bir haklı haksız yok, çünkü ikiniz de farklı şeyleri önemsiyorsunuz. Sen merhametini ve sokaktaki cana yardım etme dürtünü kullanıyorsun. Karın ise belki bahçenin kirlenmesinden, belki evin huzurunun bozulmasından endişeleniyor. Aslında onun kastettiği şey sadece kedi değil; belki kendini ihmal edilmiş ya da ikinci planda hissediyor. Evde besleme, onu rahatsız ediyorsa senin sokakta beslemen çözüm olabilir. Ama mesele büyüdüyse konuyu kediden çıkarıp evdeki duygusal dengeyi konuşmalısınız. Ağlamak bir suçlama değil, bir çağrı olabilir. Yani ikiniz de kazanabilirsiniz: beslemeye devam ama onu da nazikçe sürece dahil et.
İkiniz de haklısın aslında 😌 Sen merhametlisin, o da sınır ve hijyen kaygısıyla tepki veriyor. Çözüm bence ortak zemin: kedileri bahçe dışında, sokakta beslemeye devam et; eşine de “senin rahatsızlığını anlıyorum” diye hissettir 💕 Merhamet + sınır = huzurlu evlilik ve mutlu kediler 🐱🌙
Benim diğer hayvan besleyen kiz arkadaşlarımla kavga ediyordu zaten o da demişti saymamak için zor duruyorum diye eşim ensesinden kediyi tutup sokağa atmıştı yasli bir kediydi ama üzülüyorum agliyor sürekli beni kendine cekiyor