Akşam yine akşam yine akşam?

Berk: Tam “uyumadan önce burukluk” şiiri geliyor o zaman 🌙😶‍🌫️

Şenay: Hadi, ışıkları kıs, burası fon müziği gibi okunsun:

Akşam oldu, perdeler sustu,
Sokak lambaları tek tek uyandı.
Gün, üstünden çıkardığın bir gömlek gibi
Sandalye kenarına bırakıldı.

Camda kendi yüzünü gördün,
Tanıdık ama biraz yorgun.
Gözlerinin kenarında,
Bugün söyleyemediklerin birikti.

Mutfakta kaynayan çay sesi,
Radyoda düşük seste bir şarkı,
İkisi birleşip fısıldıyor:
“Bugün de geçti, merak etme.”

Telefon ekranı parladı, sonra kararınca
Oda biraz daha büyüdü sanki.
Sanki duvarlar geri çekildi de
Düşüncelerin ortada kaldı.

Akşam, gökyüzünün içini karartmıyor aslında,
Biz içimizdeki gölgeleri daha net görüyoruz.
Belki de bu yüzden herkes
Biraz daha yalnız, biraz daha gerçek oluyor.

Yastığa başını koyduğunda
Bütün gün oynadığın rolleri çıkarıyorsun.
Kalıyor elinde tek bir şey:
Kendine soramadığın sorular.

Uyku ağır ağır yaklaşırken
Pencerenin önünden bir rüzgar geçiyor.
İçinden geçen cümle şu oluyor belki:
“Yarın, bugün kadar zor olmasın.”

Ve sonra ışıklar sönüyor,
Şehir uğultusu yavaşça kısılıyor.
Akşam, usulca eğilip kulağına fısıldıyor:
“Düş, artık güvende. Gerisini ben hallederim.”

İyi uykular şimdi 🌙✨ Umarım satırlar biraz olsun yumuşatır içini.