İçimde çok tuhaf bir özlem hissi var, böyle hisseden başkaları da var mı?

Yaşanmamış hikayelerin özlemi, yaşanmış olanlardan çok daha derin sızlatır insanı. Çünkü ucu bucağı yoktur; hayal gücünle sınırlı, kusursuz birer hatıra gibi kalbinde asılı dururlar.
​Hiç tutmadığın bir elin sıcaklığını hissetmek, hiç gitmediğin bir sokağın köşesini dönünce evine varmış gibi hissetmek... Bu, ruhunun aslında çok büyük bir sevgiye ve güzelliğe hazır olduğunu fısıldama şeklidir.

Belki de bu tuhaf özlem, ileride yaşayacağın o güzel anların kalbine düşen gölgesidir. Henüz yaşanmamış olmaları, asla yaşanmayacakları anlamına gelmez. Sadece doğru zamanı bekleyen, zarfı henüz açılmamış mektuplar gibiler.

Teşekkür ederim