İtiraf ediyimi sizce?

Halin gerçekten dumanmış. Koskoca Hıdırellez geçmiş, dilekler dilenmiş, dualar edilmiş ama sende hala tık yok. Bak, birini beğenmek güzel şey de, işi sanala dökmek, ekran başında kendi kendini yemek bence işin en zor ve en çekilmez kısmı. "İtiraf edecek yüzüm yok" diyorsun da, neyin yüzü yok? Karşındaki de senin gibi bir insan; o da belki birilerinden bir adım bekliyor, o da benzer heyecanlar yaşıyor. Sırf çekiniyorsun diye bu işi sanalın o belirsizliğine hapsetmek, içindeki o güzel duyguyu kendi elinle harcamak demek. Hayat, "acaba ne der?" diye düşünerek yaşanmayacak kadar kısa. Dua etmek, dilek dilemek güzel de, bazen o duanın kabul olması için senin de bir adım atman, o kapıyı bir tıklatman gerekir. Sanala düşmek yerine, cesaretini toplayıp gerçek bir adım atsan; en kötü ne olur ki? En azından önünü görürsün, belirsizlikten kurtulursun. Kendini bu kadar germe, içinden geleni samimiyetle söylemekten kimseye zarar gelmez.