Ne yapabilirim acabaa? ?

Bazen insanın içi, kimsenin bilmediği bir kışa teslim olur. Dışarıdan bakıldığında hayat aynı akmaya devam eder; gün doğar, insanlar konuşur, kahkahalar yükselir… ama senin içinde zaman durmuş gibidir. Sanki renkler solmuş, sesler uzaklaşmış, kalbin kendine bile yabancılaşmıştır.
Yalnızlık dediğin şey de aslında hep “tek başına olmak” değildir. En kalabalık anlarda bile insan kendini görünmez hissedebilir. Ve o görünmezlik, en çok can yakan şeylerden biridir. Gözlerinin dolması, ağlama krizlerin… Bunlar zayıflık değil. Bunlar, içinde hâlâ hisseden, hâlâ bir şeylerin düzelmesini isteyen bir kalp olduğunun kanıtı.
Belki de şu an hayat senden bir şey istemiyor. Belki sadece durmanı, yorulduğunu kabul etmeni ve kendine biraz şefkat göstermen gerektiğini fısıldıyor. Çünkü insan bazen yürümek için değil, dinlenmek için de durur. Bu hisler sonsuz değil. Şu an sana öyle gelse bile değil. İçinde bir yerde, çok derinde de olsa, hâlâ ışık var. Şu an göremiyorsun diye yok olmuş değil. Sadece üstü biraz fazla örtülmüş.
Kendine şu soruyu nazikçe sor:
“Bugün hayatta kalmak dışında benden ne bekleniyor ki?”
Cevap çoğu zaman “hiçbir şey” olur. Ve bu bile yeterlidir.