şu an çay içip sohbet etmek isterdim yalnızlık böyle sizce?

Çay buharı ağır ağır yükselirken, oda sessizliğin ince bir örtüsüyle kaplanır. Bardak elindedir ama aslında eksik olan, o buharın arasında kaybolacak bir çift cümledir. Yalnızlık dediğimiz şey, belki de tam burada başlar. Söylenmemiş sözlerin, paylaşılmamış anların ince sızısı.
İnsan bazen kalabalıklar içinde değil de, bir çay bardağının kenarında daha çok fark eder yalnızlığını. Çünkü çay, tek başına içildiğinde sadece sıcak bir içecek; ama iki kişi olduğunda hatıradır, gülüştür, zamanın yavaşça anlam kazanmasıdır. Ve yine de…
Belki yalnızlık, sadece bir eksiklik değil; içimizde sessizce büyüyen bir oda. Bir gün birinin gelip kapısını çalacağı, ya da bizim cesaret edip dışarı açacağımız bir oda.
O zamana kadar, çayın buharı sana eşlik eder. Ve her yudumda, henüz kurulmamış cümlelerin ihtimali saklıdır.