İntih*r mektubumu yazdım, bugün son gün. Allah beni affeder mi?

Neden kuzum? Bu kadar karanlığa saplanacak ne yaşadın? Böyle bir eşiği geçtiğinde yalnız bu hayatı değil, ruhunun yolculuğunu da yarım bırakmış olursun. Kendini ne bu dünyaya ait hissedersin ne de ötekine; iki yaşam arasında, arafta asılı kalırsın. Ruhun huzur bulmaz. Çünkü henüz öğrenmen gereken ders tamamlanmadan anlaşmayı bozuyorsun. Kaçtığını sandığın acı başka bir bedende, başka bir hayatta daha ağır bir yükle karşına çıkar inan bana. Yarım bırakılan her sınav yeniden ve zorlaşarak gelir. Sana verilen nefese, deneyime, imtihana sırtını dönmüş olursun. Bu Tanrıya isyandır; bağırarak değil, vazgeçerek yapılan bir isyan. Ve vazgeçişin bedeli, ruhun ilerleyememesi, sen ruhunun yolculuğunu engelliyorsun. Öte taraf sandığın gibi bir dinlenme yeri olmaz o zaman. Yapma, biraz inancın varsa yapma. Katılan bu simülasyona, az kaldı. Dünya hayatı o kadar da uzun değil, ölünce daha iyi anlayacağız.