Ölünce yok mu olacağız ruh kavramı insanların ürettiği bir hikaye mi?

İnsan hayatında ki travmalar, sahip olduğu genetik miras ya da çevresel unsurların şekillendirdiği kişilik değişimlerinin varlığı, tanrısal kudrette yaratılan, değişmez bozulmaz bir ruh kavramına sahip olmadığımızı gösterir.

Dini motiflerde ki ruh (öz) kavramı insanın yaşadığı dünyada çektiği çile, uğradığı haksızlık karşısında hakkını alacağına olan inancından ötürü türetilmiş bir kavram. Bedenin çürüyüp gittiğini farkeden en eski insanlar görünmeyen bir özün varlığına inandı ve ancak bu özün ulaştığı kutlu diyarlara olan umudun kendisinin yaşadığı bu yaşamı kabul edilir kılmasıyla hayat mücadelesini sürdürmeye devam edebildi.

Semavi dinler öncesi kurak coğrafya da yaşayan Mısır medeniyeti "bolluk" diyarından bahsederdi örneğin. Vikingler ise savaşçı kültürlerinden ötürü "valhallayı" düşler oldu. Yunan'lılar sadece kutsanmışlar ile soyluların gidebildiği "Elysion adalarına" inanırdı. Yahudiler de öteki dünya inancı yoktur, sadece özün tanrıya dönmesi vardır. Hristiyan ve İslam öğretilerinde ise öteki dünya inancı kuvvetli hikayelerle beslenir.

Her dönemin kültürü, ihtiyacı, noksanlıkları ya da sorunlarına göre motiflenen öteki dünya fikirleri bize gösterir ki insan yaşadığ zamanında algıladığı dünyanın durumuna göre bir ruh ve öteki dünya fikrine tutunmaya çalışmıştır. Yaşamdan önce ne idiyse ölüm sonrasında da aynısı gerçekleşecek.

İnsan ve tabiat tesadüfen oluşmadığını varsayarsak yaratıcı yok ederse yok edebilir ama herkesi yok etmeyeceğini düşünebiliriz. İbretlik olsun diye cehenneme koyacağı kişiler olacağı gibi cennete koyacakları da olacaktır