Siz sıkılmıyor musunuz?

gri bulutların gökyüzünü tamamen kapladığı ve güneşin yüzünü göstermediği bu gri günlerde insanın içini tarif edilemez bir kasvet kaplıyor pencereden dışarı baktığında gördüğün tek şey donuk bir renk paleti ve ıslak kaldırımlar olunca ruhun da ister istemez o durgunluğa ayak uyduruyor sanki zaman yavaşlıyor ve her saniye olduğundan daha ağır geçmeye başlıyor evin içindeki her köşe tanıdık ama bir o kadar da dar gelmeye başlıyor insan ne yapacağını bilemediği o tuhaf boşluğun içinde savrulurken televizyonun karşısına geçse tadı yok kitap açsa satırlar birbirine karışıyor mutfağa gidip bir şeyler hazırlamak bile devasa bir iş gibi görünüyor gözünde aslında bu sadece havanın kapalılığı değil insanın kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasının verdiği o yoğun ağırlık hissi dışarıda esen rüzgarın sesi camlara vuran yağmur damlalarıyla birleşince her şey olduğundan daha melankolik bir hal alıyor bir yandan bir şeyler başarmak istiyorsun bir yandan koltuktan kalkacak gücü kendinde bulamıyorsun telefonun ekranına bakıp bakıp kapatmak bildirimlerin arasında teselli aramak ama hiçbirinin o içindeki büyük boşluğu dolduramadığını fark etmek gerçekten yorucu bir döngü insan bazen sadece bu havadan kaçıp gitmek ya da mevsimlerin bir an önce değişmesini beklemek istiyor çünkü bu belirsizlik ve hareketsizlik hali zihni yoran en büyük yüklerden biri haline geliyor