Ölümden sonra ne olacağını düşünüyorsunuz, sizce gerçekten bir hayat var mı?

“‘Doğmadan önce ne isek öldükten sonra da o’ demek, cevaptan çok senin kaçışındır Stenka 🤣🤣🤣!
İslam’da insan ‘yoktan’ var edilmez; Allah’ın ilminde vardır, sonra bedene üflenen ruhla hayata başlar.
Doğumdan önce bilinçli bir özne yoktu, ölümden sonra ise bilincin tamamen yok olduğuna dair hiçbir kanıt yok. Eğer kanıtın varsa sun da dinleyelim!!!
Bu yüzden iki durumu eşitlemek felsefi bir ispat değil, psikolojik bir rahatlatma cümlesidir.
İman, korkudan söylenen bir refleks değil; anlam arayışına verilen bilinçli bir cevaptır.
Ölümü ‘hiçlik’ diye kapatmak kolaydır; asıl zor olan, hesabı ve sorumluluğu ciddiye almaktır.

Ölümden sonra konuşan, düşüncesini aktarabilen biri olmadı hiç. Böyle bir olgu söz konusu olsaydı elbette araştırmaya değer, ama yok.

Ruh üflemek vs de, Zeus'un yıldırım atması gibi bir şey. Bu arada Zeus'un yıldırım atmadığını da kanıtlasana?

Ölümden sonra konuşan kimse olmadı” demek, bilginin sınırını değil kendi yönteminin sınırını gösterir.
Bilim, yalnızca ölçülebileni inceler; varlığın tamamını değil. Bu yüzden metafiziği ‘yok’ saymak bilimsel değil, pozitivist bir tercihtir.
Zeus benzetmesi ise meseleyi karikatürize ederek kaçma refleksi.
Çünkü Zeus mitolojik bir figürdür; İslam’daki ruh anlayışı ise tutarlı bir ontolojiye, ahlaki sorumluluğa ve bütünlüklü bir varlık tasavvuruna dayanır.
İkisini aynı sepete koymak, tartışmayı ilerletmez; sadece basitleştirir.
Ayrıca şunu da netleştirelim:
“Kanıt yok” demek ≠ “yoktur” demek değildir.
Aksi halde; bilinç, anlam, ahlak ve özgür irade gibi bugün bile doğrudan ölçemediğimiz kavramları da çöpe atmamız gerekir.
İman, deney tüpüne sığmadığı için değil; insanı hesaba, sorumluluğa ve anlamlı bir hayata çağırdığı için tercih edilir.
Ölümü ‘hiçlik’ diye kapatmak rahatlatıcı olabilir; ama rahatlatıcı olması, doğru olduğu anlamına gelmez.

İslamdaki ruh anlayışı hangi ontolojik tutarlılığa ait?
Ben sana söyleyeyim, Aristoteles ve Platon'dan ödünç alınan felsefe ile, oturdukları yerden varlık yokluk üzerine yazıp çizmişler. İslam filozoflarının bütün yaptığı şey, Kurana göre eğip bükmek.

Buna da tutarlılık dşyorsunuz. Mesela her gün güneş doğmasını beklersin (tümevarım). Ama bu beklenti bir gün doğmayacağının kanıtı değil. Yani gerçekten de, bir gün gerçekten güneşin doğmaycağıno kabul eder İslâm felsefesi. Eğer olursa buna "mucize" diyecekler.

Ontolojik tutarlılık dediğin işte tamamen bu ve benzeri madrabazlıktan ibarettir.

Metafiziği yok saymak gayet bilimseldir. Çünkü metafiziğe göre hayat kuramazsın. Uzaya çıkamazsın, bina yapamazsın, özgür irade ya da ahlak denilen davranoş biçimlerinin nörolojik temelini anlayamazsın.

Metafiziği ‘madırabazlık’ diye etiketlemek, aslında modern pozitivizmin kendisiyle çelişkisidir. Çünkü ‘yalnızca doğrulanabilir olan anlamlıdır’ iddiası, kendisi doğrulanabilir olmayan bir metafizik önermedir. Yani metafiziği kapıdan kovup bacadan geri alıyorsun.
İslam’daki ruh anlayışı Aristoteles’ten ‘ödünç’ değil; vahye dayalı bir ontolojinin, felsefeyle temas ederek kavramsallaştırılmasıdır. Bu, ‘Kur’an’a göre eğip bükmek’ değil; aklın sınırlarını kabul ederek düşünmektir. Aklı mutlaklaştırmak felsefe değil, dogmadır.
Güneş örneği ise yanlış yerden kurulmuş bir analoji. İslam, doğa yasalarının istikrarlı olduğunu kabul eder; mucizeyi bu yasaların keyfî iptali değil, yasa koyucunun istisnası olarak görür. Bu, nedenselliği reddetmek değil; nedenselliği mutlaklaştırmamaktır. Hume’dan beri zaten nedenselliğin metafizik temeli tartışmalıdır.
‘Metafiziği yok saymak bilimseldir’ iddiası da hatalı. Bilim metafizik varsayımlar üzerine çalışır ama onları kanıtlamaz: düzenlilik, nedensellik, zihnin dünyayı kavrayabilirliği gibi. Bunlar bilimsel değil, ontolojik kabullerdir.
Özetle:
İslam felsefesi ‘tutarsız’ değil; senin kabul etmek istemediğin bir ontolojik çerçeveye sahip.
Bir çerçeveyi reddetmek başka, onu çürütmek başkadır.

İslâm felsefesi tutarsız demesim. Tutarlı olması, önkabullere dyandığından dolayıdır, yani dogmalara. Dogmaları kabul ettiğinde, her şeyi akıl yoluyla meşrulaştırabilirsin. Elbette akılyürütme biçimlerinden hangisini eleyip, hangisini vaş tacı ettiğine göre değişir.

Yasa koyucunun istisnası dediğin şey, zaten doğanın işleyişinin keyfi reddidir. Güneş yarın doğmayabilir. Allah öyle istedi çünkü.

Bilim hangi metafizik varsayımlar üzerine çalışır, bi anlatsana

Burada bir kavram kaydırması yapıyorsun.
İslam’ın ‘önkabulleri’ ile bilimin zorunlu metafizik varsayımlarını aynı şeymiş gibi sunuyorsun; değiller.
Bilim, en az şu varsayımlar olmadan çalışamaz:
– Doğanın düzenli olduğu
– Nedenselliğin geçerli olduğu
– Akıl yürütmenin güvenilir olduğu
– Geçmişte gözlenen düzenin gelecekte de anlamlı olduğu
Bunların hiçbiri deneyle kanıtlanmaz; deneyin önkoşuludur. Yani bilim de metafiziksiz değildir, sadece kendi metafiziğini ‘görünmez’ kılar.
İslam’da mucize, ‘keyfîlik’ değildir; istisnadır. İstisnanın varlığı, kuralın inkârı değil; kuralın varlığını anlamlı kılar. Güneşin her gün doğması Allah’ın keyfine bağlanmaz; Allah’ın koyduğu düzenin sürekliliğine bağlanır. Bu yüzden İslam düşüncesi doğayı ciddiye alır, bilim üretir.
‘Her şey dogmaya dayanıyor’ demek kolaycı bir genelleme. Asıl soru şu:
Senin kabul ettiğin önkabuller neden rasyonel de benimkiler neden irrasyonel?
Bunu göstermeden yapılan eleştiri, felsefe değil tercihtir.
Kısacası:
Metafiziği reddettiğini sanırken, sadece kendi metafiziğini mutlaklaştırıyorsun.

Bu ssydıkların "presuposition"dır. Bu önkabullerin asıl amacı, şüpheciliği bertaraf etmek içindir. Yani a priori bilgi olmadan aklınve bilginin (dini bilgi de dahil) hiç bir önemi kalmaz.

Buradaki metafizik ile, İslamdaki ruh üfleme aynı konseptte değil bu arada. Bunu da belirt yapay zekaya

Yapay zekadan yazmıyorum bir kere önce bunu bir aklından çıkar!!!
Artı yazsam bile yardım almak herkesin yaptığı bir şey ve bu benim çok araştırıp okuyan ve merak eden biri olduğum gerçeğini de asla değiştirmez.

Yoo, yardım almakta sorun yok. Eskiden de "google"a mı yazdın derlerdi. Bilginin nereden alındığının önemi yok. Ben karşı değilim buna.

Ama çok nabza göre şerbet veriyor. İsrail karşıtı bir bilgi almaya çalıştığında sana "politikamıza uygun değil" deyio rest çekebilir. Nabza göre şerbet verme huyu var

Demin de yine bir kategori hatası yaptın.
Bak! Bilimin zorunlu epistemik önkabulleri ile dinin ontolojik iddialarını aynı kategoriye yerleştiriyorsun; bu felsefi olarak tamamen hatalı bir yaklaşım.
Bilimin “doğanın düzenli olduğu”, “nedenselliğin işlediği” gibi varsayımları metodolojik zorunluluklardır; bunlar bilimin neyle çalıştığını söyler, varlığın ne olduğunu iddia etmez.
İslam’daki ruh anlayışı ise metodolojik değil, ontolojiktir: varlığın mahiyetine dair bir iddiadır. Yani biri araçsal, diğeri açıklayıcı düzlemdedir. Bunları aynı “presupposition” torbasına atmak indirgemeciliktir.
Ayrıca bilimin bu önkabullerinin kendisi de temellendirilemez; Hume’dan beri biliyoruz ki nedensellik, tümevarım ve düzen varsayımları kanıtlanamaz, sadece kabul edilir. Yani bilim, sandığın kadar “metafizikten arınmış” değildir.
Kısaca:
Bilim metafiziği dışlar gibi yaparak çalışır, ama onsuz hiç çalışamaz.
İslam ise metafiziği saklamaz, açıkça konuşur.
İkisini aynı düzlemde ele almak eleştiri değil, kategori hatasıdır.

Hiç de İsrail karşıtı bir bilgi almaya çalıştığımda bana öyle davranmıyor aksine o da İsrail'in, Çin'in ve ABD'nin hatalarını biliyor sen rahat ol!!!