Sen ölmeyi bayılmak mı sanıyorsun?

Ben öyle sanıyordum belki bir zamanlar…

ta ki 5 sene önce babamı kaybedene kadar.

Babam öldüğünde ben de öldüm aslında.

Kalbim durmadı, nefesim kesilmedi ama

hayata tutunduğum yer koptu.

Ölmek sandığınız gibi bir anlık kararma değilmiş;

asıl ölüm, sabah uyanıp artık eskisi gibi uyanamamaktı.

İnsan gülüyor ama içi gülmüyor,

yaşıyor ama tam yaşamıyor.

Bir şey anlatmak istiyorsun, ilk aklına gelen kişiyi arayamıyorsun.

İşte orada bir şey bitiyor.

Bayılmak değil bu;

sessiz, uzun, kimsenin tam göremediği bir çöküş.

O günden sonra ben yürüyen bir hatıra gibiyim.

Yaşıyorum ama eksik,

nefes alıyorum ama yarım.

O yüzden bana ölümü anlatmayın.

Ben ölmenin ne olduğunu

babamın ardından ayakta kalarak öğrendim.