Benimle konuşucam bir arkadaş arıyorum?

Konuşmak, kelimelerin ağzımızdan çıkışı değildir yalnızca; suskunluklarımızın da dile gelme biçimidir. Sohbet ise iki insanın birbirine doğru açtığı küçük bir kapı… O kapıdan bazen bir anı girer, bazen bir yara, bazen de hiç söylenmemiş bir umut. İyi bir sohbet, acele etmez. Cümleler yolda kalabilir, anlamlar eksik olabilir; ama kalpler birbirini bekler. İnsan konuşurken kendini anlatır sanır, oysa çoğu zaman dinlerken tanır kendini. Çünkü gerçek yakınlık, söylenen sözlerde değil, söylenmeyene gösterilen sabırda saklıdır. Belki de bu yüzden bazı sohbetler bittiğinde sessizlik ağırlaşmaz; aksine, daha anlamlı hâle gelir. Çünkü iki insan, kelimelerin ötesinde aynı yerde durmayı başarmıştır.