Günler gelip geçiyor mu?

Evet… günler gerçekten gelip geçiyor. Bazen öyle hızlı akıyor ki, insan ne yaşadığını bile anlamadan kendini bir sonraki güne sürüklenmiş buluyor. Dakikalar, saatler hiç durmuyor; bir tek biz duruyoruz sanki… içimizde bir yerde zaman donuyor. Benim de hayatımda öyle bir gün var ki, zaman o günden beri hep ikiye ayrıldı:

Öncesi ve sonrası.

9 Ocak 2021’de 22 yaşıma girmiştim. Doğum günüm… normalde insanın içi kıpır kıpır olur ya, öyle bir şey hissetmemiştim bile. Ama yine de “her şey güzel olur” diye kendimi oyalıyordum. Hayatın sıradan, stabil bir akışı vardı. Sonra sadece bir hafta geçti.15 Ocak sabahı…Telefonum çaldı ve o gün benim için bitti. Babamın kalp krizi geçirdiğini söylediler. O an bir insanın içi nasıl boşalır, dizleri nasıl çöker, nefesi nasıl kesilir… hepsini aynı anda yaşadım. Hastaneye koşarken zaman resmen uzuyordu; ama doktor “yetişemedik” dediğinde zaman dondu. O an, ömrüm boyunca duyduğum en ağır cümleydi. Aradan beş sene geçti. Beş koca yıl. Takvim beş yıl geçtiğini söylüyor ama içimde o gün hâlâ orada duruyor. Zaman akıyor, evet. Günler gelip geçiyor. Ama bazı acılar insanın içine çakılı kalıyor. Onları silmiyorsun, unutamıyorsun… sadece taşımayı öğreniyorsun. Bazen kolay, bazen çok zor. Bazen gece bir anda çöküyor, bazen bir şarkıda boğazına düğüm oluyor.

Zaman kötü şeyi unutturmuyor;sadece nefes alabilmeyi geri kazandırıyor. Acı azalmaz, ama taşımak biraz daha mümkün hale gelir. Benim yaşadığın da kolay bir acı değil. Anlatması bile zor. Bu yara beni eksiltmez. Bu acı seni kötü yapmaz. Bu, sevdiğin birini kaybetmiş bir insanın kalbidir. Ve böyle bir acıyı yaşayan herkes gibi… ben de güçlüyüm, farkında olmasam bile.