Boşuna üzülmüşüm dediğiniz oldu mu hiç?

Olmaz mı hiç… İnsanın kendine en çok “keşke” dediği anlardan biri o zaten. Bazen öyle oluyor ki, değmeyen birine, hak etmeyen bir duruma, aslında yolumu bile kesmeyecek bir şeye içimi daraltıyorum. Günlerce düşünmüşüm, içimde büyütmüşüm… Sonra bir bakıyorum, meğer hiç de o kadar önemli değilmiş. Hatta belki de karşımdaki, üzüldüğümü bile fark etmeyecek kadar uzakmış. O an anlıyorum ki, ben duyguyu fazla yüklemişim, insanı fazla büyütmüşüm. Ve kendi kendime diyorum ki:“Ebru, sen kendi kalbini fazla ciddiye almışsın… Karşındaki ise almayı bile bilmemiş.”O yüzden evet… Çok kez “boşuna üzülmüşüm” dediğim oldu. Ama her defasında şunu öğrendim: Bazen üzülmek bile insana kendini daha iyi tanıtıyor. Kimin için değer, kimin için mesafe gerektiğini fark ettiriyor. Kısacası, evet… Üzüldüğüm çok oldu.

Ama bugün dönüp bakınca sadece gülümsüyorum:

“Demek ki değmeyecek birine yürek koymuşum… Neyse ki artık koymuyorum

Zaman geçtikçe her şeye öyle diyorsun