Kaç kez yaprak döküp yeniden yeşereceğiz?

Güzel olan bir şeylere ulaşmak için bir şeylerden vazgeçmemizi söylüyor hayat..

Aslında çok basit, cenneti mi istiyorsun diyor?

O halde önce ölmesin yani hayattan vazgeçmelisin...

En çok kaybetmekten korktuğun şeyden vazgeçeceksin ki daha üst sürüme geçesin...

bence hayat vazgeçme üzerine kurulu şöyle anlatmak isterim kendimden örnekle;

Doğarken başlar yolculuk, dünyaya gelmemek ve anne rahminden kopmamak için ağlayan o çocuk bendim!

Çekip kopardınız beni sonra kıçıma bir şaplak attınız çok ağladım çok

Sonra sus dedi biri bir şey sokuşturdu ağzıma tadı harikaydı bağımlısı gibi olmuştum...

Gece gündüz deli gibi emdim

Sırf onu almak için yalandan ağlayan o çocuk bendim!!

Sonra biri geldi yine yeter dedi vedalaş artık sert bir bakış attı bana istemeye istemeye onla da vedalaşan çocuk da bendim...

Her evrede bir veda bir göz yaşı döktüm bu kafaya erişebilirsek aslında her veda daha güzelini sunacaktır bize..

Ağaçlar sararmış o gereksiz yaprakları dökecek ki yemyeşil olana kavuşsun..

Belki yüzlerce kez yaprak döküp yeniden yeşereceğiz. Çünkü insan da ağaç gibidir, her kırılışta biraz eksilir ama kökleri sağlam kaldıkça yeniden filiz verir. Acılarla dökülür, umutla yeşeririz. Her son, bir başlangığın sessiz habercisidir aslında. Zaman geçtikçe anlarız, kaybetmek bitirmek değildir. Yeniden başlamak da cesaret ister, ama en çok direnen kalpler bilir; her kışın içinde gizli bir bahar vardır.

Valla bunları dünyada bir ağaç yapabiliyorsa üstüne her yıl da meyve veriyorsa aklı olan insanoğlu da aklını kullanarak yaşamalıdır. Kaç kereden çok bu kereleri azaltıp yeşermeyi de bilmelidir.