Hayatın size garezinin olduğunu düşünüyor musunuz?

Bazen gerçekten hayat üst üste yük bindiriyor gibi geliyor. Sanki görünmez bir el sürekli deniyor insanı. Ama zamanla anlıyorsun, aslında garez değil bu; sadece büyümenin bedeli. Her sıkışmışlık bir yerden güç kazandırıyor, her darbe biraz daha dayanıklı yapıyor. İnsan bazen nefes almak için bile savaşır hale geliyor ama geçiyor. Hayat kimseye torpil yapmıyor, sadece herkesi farklı yerden sınıyor.

Hayat ile birlikte insanların da bana garazi var. Ne var yani azıcık pozitif olsan, kötülükten, hasetlikten bedduadan beslenmesen. Sonra da ailem diyor sen robot gibisin senin duygun yok, hayatla bağlantın yok vs. İnsanlar kablolarımı kesmiş daha nasıl bağlanayım, ufacık umut kırıntımı bile silip süpürmenin peşindeler. Sevgiyi tatmadım ama biliyorum, en çokta bu acı biliyor musun? Tavuğa camdan ekmek banmak gibi, çürüdüm, sıkıldım, gözümde yaş kalmadı anlayın artık. Hayalim 2 ci üniversite okumaktı mesela ama psikolojik durumum buna engel oldu. Yalnız büyüdüm ben, sıcakkanlılığı tatmadım, kendi insanlarıma karşı yabancılık çekiyorum. Güvenmek istiyorum ama oda kolay olmuyor, çünkü biliyorum devir bozuk, kusursuz insan yok denecek kadar az. Ben o dip noktayı istiyorum, o dip nokta ile kalbimi ve enerjimi birleştirip tamamlanmak istiyorum

Bunu düşünmem çünkü kadere iman etmişim... Kadare iman eden biri bunu nasıl düşünür ki... Biz kuluz burasıda imthan yeri gelip geçici... Burada ki gareezi düşünürsem orada nasıl rahat ederim