Lütfen empati kurarak cevap verin yeterince yorgunum?

Merhaba teşekkür ederim öncelikle bu yazı için. Evet sadece o gelirse iyilesebilirim hayata geri dönebilirim. Benim ki inanın boşluk hissi değil çünkü çevremde arkadaş ortamımda çok soran çok yazan isteyen var boşluk olsaydı bunu ben bunlarla doldurabilirdim. onu canımdan çok sevdigimi bir Allah bir ben biliyorum. O gelse inanın ofkelerim acılarım hepsi diner hatırlamam ona kızgın bile olamam

Hatta şey diye soruyorlar nasıl dayandın hayatını mahvediyosun çocuklukta kalan bir şey diye çok sevdim seviyorum aciklaması yok ve 1 allahın kulunu hayatıma almadım lise döneminde bitti ilişkimiz içim istemedi yapamıyorum

Ona sadece şey sorusunu sordum seni çok sevdiğimi biliyorsun sana çok değer verdim bunu neden görmedin görmek istemedin dedim o da çünkü biz hirlikteyken sen bana değer vermedin ayrıldıktan sonra değer verdin cabaladın bu yüzden görmek istemedim açıklaması bu dedi başkada hiç hir şey söyleyemedim ama zannettiği gibi değildi

Artık canım o kadar yanıyor ki napcağımı bilmiyorum dün gordukten sonra daha fazla kötü oldum kendi kendime kavruluyorum bu acının içinde artık imkansız diye algılıyorum çok fazla yorgunum.

Durumun ciddi yalnız. 4 yıl boyunca hayatını bir kişiye odaklamışsın şimdi de o gelirse iyileşirim diyorsun. Bu takıntı (obsesyon)
Çok sevdiğimi bir Allah bilir bir ben biliyorum diyorsun ama bu aşk değil bu bir takıntı. Sağlıklı bir aşkta karşı tarafın da mutluluğu önemli. Sen sadece kendi acını düşünüyorsun. Adam sana açıkça demiş: " hirlikteyken sen bana değer vermedin ayrıldıktan sonra değer verdin cabaladın bu yüzden görmek istemedim açıklaması bu" bu da şunu gösteriyor ki sen gerçek ilişkiyi değil şimdiki hayalini seviyorsun. 24 yaşındasın ve hayatının 4 yılını boşuna harcadın üstelik. Daha kaç yıl böyle devam edecek. Yardım alman şart çünkü bu seviyede obsesyon tek başına geçmez. Ona bir şey söylemeye de gerek yok, o kapıyı kapattı zaten.

Keşke anlayabilseniz ben yetişkin bir insanım bu konuda yardım destek alabildim takıntı veya sevmeyi ayırt edebiliyorum. Takıntı değil takıntı bir şey hissetmeyen ona dair duyguları olmayan ama onu isteyen kişidir. Ama benim duygularım var ve bu yıllarca devam edecek. "4 yıl boyunca hayatımı ona odaklamışsın" dediniz hayır ben 4 yıl boyunca bu hislerden kurtulmak için çok savaş verdim ama kurtulamadım çünkü ondan başka kimseyi gözüm görmedi kör olmak gibi. Unutamadım birisini hayatıma almak istemiyorum çünkü onu uzmekten korkuyorum bu yüzden hiç bir zaman birisinin hayatıyla oynamak istemedim. Bana yapılan gibi. Ben karıncayı bile inciten birisi değilim. Odaklanmak değil sevmek bu. Gerçek sevgi bu.

Anlıyorum ve onun için yorum yapıyorum. Bunda anormal bir durum yok. Yetişkin bir insanım takıntı değil sevgi bu diyorsun ama yazdıkların tam tersini gösteriyor. Madem 4 yıl bu hislerden kurtulmak için savaş verdiğini iddia ediyorsun o zaman başta "4 yıl boyunca onu sevdim" demen apaçık bir çelişki değil de ne? Savaş verdim diyorsun "sadece o gelirse iyileşirim" diyorsun bu sağlıklı sevgi değil. Gerçek sevgide karşı tarafın hayır demesini de kabul eder yoluna bakardın. Bu obsesyon ve ben bu tanıları çok iyi bilirim. O ise "görmek istemedim" demiş işte. Sen halen keşke içimi döksem diyorsun. Karıncayı incitmeyen birisi olarak sen 4 yıldır kendine işkence ediyorsun. Bu da bir tür zarar vermek. Zorla unut demiyorum ama burada takılı kalmak hiç normal değil ve sen "gerçek aşk" diye romantikleştiriyorsun. Yardım almalısın çünkü sen bu durumu sağlıklı olarak görmekte nitelendirip ısrar ediyorsun ama değil.

Fakat senin baktığın yerden benim yaşadıklarımın sadece bir takıntı ya da sağlıksız bir bağ gibi görünmesi benim açımdan haksız bir genelleme oluyor. Çünkü dışarıdan bakan için unut işte takılma demek kolay ama bunu yaşayan kişi için aynı şey değil. Ben yıllardır içimde bastıramadığım önüme geçemediğim bir duygu taşıyorum. Bu bir zayıflık değil sadece insan olmanın bir gerçeği.
‎Sen bana gerçek aşk bu değil diyorsun. Belki de senin tanımına göre öyle. Ama benim yaşadığım hissettiğim her gün içimde büyüyen şey benim için gerçek. İnsanların sevgiyi tek bir kalıba sokması da bana doğru gelmiyor. Senin için obsesyon gibi görünse de benim için kalbimin en derininden gelen bir his.
‎Ben kimseye zarar vermiyorum. Sadece kendi içimde yaşıyorum ve ifade etmeye çalışıyorum. Bu da bir cesaret. Dışarıdan kolayca takıntı romantikleştirme diyerek yargılamak bana pek olgun gelmedi açıkçası. Çünkü herkesin kalbi farklı atar herkesin sevgisi farklı şekil alır.
‎Ben bu duygularımı küçümseyip yokmuş gibi davranamam. Evet belki acı veriyor belki kolay değil ama en azından sahici. Senin söylediğin gibi sağlıklı ya da sağlıksız tartışmasına girmeye gerek yok. Bu benim yolculuğum benim kalbim. Ben de bununla baş etmeyi öğreneceğim. Yani anlayış göstermek yerine sadece etiket yapıştırmak yerine biraz empati beklerdim.

Ben sana zaten empati gösterdim ama her empati demek her denileni onaylamak anlamına gelmiyor istersen empatinin bir anlamını araştır. Sen "yetişkin bir insanım bu konuda yardım destek alabildim takıntı veya sevmeyi ayırt edebiliyorum" diyorsun sonra ise "o gelirse iyileşirim diyorsun" işte benim demek istediğim çelişki ve obsesyon bu. Herkesin sevgisi farklı diyorsun ama psikolojide obsesyonun tanımları var. Ben romantikleştirmiyorum sen bunu aşırı romantikleştiriyorsun. En önemlisi nerede etiket yapıştırmışım yoksa durumu tanımlayıp senin bu durumdan kurtulmanı sağlamaya mı çalışıyorum? Çünkü sen hem yardım istiyorsun hem de durumunu savunup duruyorsun. Empati kurmak sana göre "evet haklısın bekle o gelsin" demek değil. Gerçek empati bazen acı gerçekleri de söylemektir. Sen kendi acını bu kadar önemsiyorsun ama adamın "hayır" demesini önemsemiyorsun. Bu işte sağlıklı değil. Aksini söyle bakalım bir bu konuda? Hayır demiş işte. Yardım al bu tavsiye daha dediklerimle birlikte empatiyle veriliyor.

Ylazdıkların için teşekkür ederim ama şunu bilmeni isterim senin dışarıdan okuduğun birkaç satır üzerinden benim yaşadığımı takıntı diye yaftalaman aslında bana değil senin bakış açına dair bir şey söylüyor benim hissettiğim şeyin adına takıntı diyerek küçümsemen kolay çünkü bu senin yolun değil benim yolum sen empati diyorsun ama empati sadece karşıdakine acı gerçekleri söylemek değil onun iç dünyasını anlamaya çalışmaktır benim yazdıklarımda gördüğün çelişkiler senin gözünden öyle görünmüş olabilir ama benim yaşadığım şey bambaşka sen bana romantikleştiriyorsun diyorsun ama insanın kalbi matematik değil ki artı eksiyle hesap yapayım ben hissettiğimi yaşıyorum bu kadar basit
‎Benim hislerimi saplantı diye küçültmek yerine insan kalbinin her zaman mantığa uymadığını kabul etsen belki daha olgun bir yorum olurdu ben sana hislerimi anlatıyorum sen bana tanı koymaya çalışıyorsun psikolog değilsin doktor değilsin ama kendi yorumlarını bana teşhis gibi sunuyorsun bu da aslında senin fazla kesin konuştuğunu gösteriyor ben zaten farkındayım hayır cevabını kabul etmem gerektiğinin mesele kabul edip etmemek değil mesele yıllardır içimde taşıdığım bir duygunun kolayca silinip silinememesi benim için mesele beklemek değil mesele hissettiğim şeyin bana ait olduğunu kabul etmek ve sen buna takıntı demeyi seçiyorsun ben buna bağ diyorum
‎Sen bana yardım al diyorsun belki haklısın ama yardım almak da hislerimin sahte olduğunu göstermez herkesin yarası farklıdır herkesin sınavı farklıdır sen bu sınavı yaşamadığın için kolayca akıl verebiliyorsun ben ise içindeyim ve içinden çıkmak da kolay olmuyor empati gerçekten kurmak istiyorsan önce karşındakini anlamaya çalış sonra kendi doğrularını dayat çünkü senin yazdıkların daha çok ders verme tavrı taşıyor halbuki benim ihtiyacım olan şey anlaşılmak

Sen benden anlaşılmak istiyorsun ama aynı zamanda da durumu sorgulatmak da istemiyorsun, off ya. Defalarca diyorum adam sana hayır demiş sen üstüne gidip içini dökmeyi planlıyorsun sınırlarına saygısızlık yapıyorsun. Konu burada kapanıyor çünkü defalarca dediklerimi tekrar etmek istemiyorum.

Sen empatiyi anlamak yerine kendi bakış açını dayatmak sanıyorsun benim duygularımı çelişki ya da takıntı diye etiketlemen seni haklı yapmaz gerçek empati karşıdakini küçümsemeden dinlemektir seninki ise yargı dağıtıp ders vermek gibi duruyor eğer anlamaya niyetin olsaydı beni kategorilere sokmazdın ama belli ki empatiyi sadece kendi doğrularını onaylatmak için kullanıyorsun teşekkür ederim yinede kalbinizi daha fazla kırmak ietemiyorum.

Valla açık konuşacağım da sen bana teşekkür ederim de demedin kalbini kırmak istemiyorum da demedin sadece bana sürekli ne yapmam gerektiğini dayatıp duruyorsun. Senin derdin haklı çıkarılmak. Kim bakış açısını sabahtan beridir dayatıyor obsesif bir şekilde acaba? Bu konuşmaları gören anlayacak beni. Empatinin tanımını bile gelip bana öğretmeye çalıştın. Benden anlaşılmak isatiyorsun aynı zamanda sorgulanmak da istemiyorsun. Yargı dağıtıyorsun etiket yapıştırıyorsun diyorsun? Defalarca söyledim "nerede?" diye ve senin yazdıklarından yola çıkarak mantıklı şeyler anlatmaya çalıştım. Adam sana hayır demiş sen hala adamın sınırlarına saygısızlık edip içimi dökeyim peşindesin. Resmen saplantılılık bu. Kendi sınırlarına saygı duymayan birine benim ne kadar empati kurmamı bekliyorsun ki. Bu toksiklik ve sağlıklı da değil.

Ben sana içtenlikle duygularımı anlattım amacım tartışmak ya da haklı çıkmak değildi ancak senin bana saplantılılık yakıştırman beni gerçekten üzdü Saplantı bir insanın gerçeklikten koparak hayatını işlevsiz hale getiren bir davranış biçimidir Benim anlattığım şey ise yıllardır içimde taşıdığım duyguların sade ve dürüst bir ifadesi Arada çok büyük bir fark var
‎Evet ben yıllarca kendi içimde bir şeyler yaşadım evet belki fazla yoğun hissettim ama bu benim insan olarak duygularımı bastırmamamdan kaynaklıydı Bu saplantı değil sadece kalpten gelen bir bağlılık Bunu bu kadar küçümseyici ve kırıcı bir kelimeyle ifade etmen empati eksikliğini gösteriyor Çünkü bir insanın yıllarca sakladığı duyguları paylaştığında karşılığında anlayış beklemesi gayet normaldir
‎Senin sürekli beni yargılaman etiketlemen ve sınır ihlali yaptığımı söylemen aslında kendi bakış açını dayatmaktan başka bir şey değil Kırıcı olmak yerine anlamaya çalışabilirdin Ben içimi döktüm hislerimi paylaştım Anlatmak anlaşılmak içindir yargılanmak için değil
‎Benim için mesele burada kapanıyor Çünkü ben içtenliğimi ortaya koydum sen ise bana kırıcı kelimelerle karşılık verdin Bundan sonrası senin nasıl görmek istediğinle alakalı.
‎

Tamam alıntılar yap bakalım nerede dayatma yapmışım?

Bu durumda aslında kimin empatiyi anlamadığını herkes görebilir. Üstelik defalarca teşekkür ettim dikkat ederseniz herneyse kimsenin kalbini kırmak istemiyorum yeterince bedenim yorgun :)

Empatinin ne olduğunu açıkla o zaman? Benim kalbimi kırma diyen birisi kendi kalbini ne kadar çok kırdığını unutuyorsun galiba?

Empatinin tanımını sana öğretmeye calismadım yalnızz siz dediniz bana empatiyi gidin araştırın diye bende size empatinin ne demek olduğunu anlatmaya çalıştım

Empatiyi size defalarca aciklamısım zaten bunu sizde söylediniz hâla açıklama beklemek?

Ama ben sana "empatiyi araştır" derken senin kendi yaşadığın duruma olan bakış açını sorgulamanı istemiştim. Benim kastettiğim, empatinin sadece birini anlamak değil, aynı zamanda onun gerçekliğine dokunarak bazen sert gerçekleri de görebilmektir. Benim empati tanımımı hiç inanmıyorsan bile bütün konuşmaları birine göster. Haklılık meselesine döndü bu konu artık ve sürekli kendi obsesif fikrini bana dayatıp duruyorsun. Gına geldi artık.