Uyuyamayan seninle konuşurum diyen?

Gece, her zaman yalnızlıkla buluşur. Karanlığın içinde kaybolan düşünceler, göz kapaklarını ağırlaştırmak yerine daha da açar bizi. Uyku, bazen en uzak hayal olur; saatler geçer, sessizlik derinleşir ve yalnızlık kendini hissettirir. İşte o anlarda, aklımızda bir isim belirir, bir ses yankılanır “Uyuyamayan seninle konuşurum.” Bu cümle, kelimelerden çok daha fazlasını taşır içinde. Bir davet, bir umut, en önemlisi de güvenin ve samimiyetin en derin ifadesidir. Çünkü uyuyamamak, çoğu zaman içimizde sakladığımız o karmaşık duyguların, korkuların, özlemlerin yankısıdır. Ve bu duyguları paylaşacak, geceyi bizimle birlikte geçirip o karanlık anları aydınlatacak birine ihtiyaç duyarız. Konuşmak, yüreğimizin yükünü hafifletir; sessizlik ise bazen ağır gelir.“Uyuyamayan seninle konuşurum” demek, “Buradayım, yalnız değilsin” demektir. Sadece kelimeler değil, paylaşılan anların ve samimiyetin sıcaklığıdır. O gece yarısı sohbetlerinde, en derin sırlar açılır; kahkahalar, hüzünler bir arada yaşanır. Uyku kaçsa da, ruhlar huzur bulur. Ve eğer sen de böyle bir cümle duyduysan ya da söylediyesen, bil ki bu küçük cümle, insanın en kırılgan ve en güçlü halini bir arada taşıyan bir köprüdür. Uyuyamayan yürekler, birbirine tutunur ve belki de o tutunma anı, en büyük iyileşmedir.