İnsanlar neden fesat oldu bu kadar?

Çünkü insanların içi birikiyor ama çoğu bunu sağlıklı bir yolla boşaltmayı bilmiyor. Bastırılan kıskançlık, değersizlik hissi, başarısızlık korkusu, dışlanma kaygısı… Hepsi bir yerden sızıyor. Fesatlık da çoğu zaman bu iç sıkışıklığın zehirli dışavurumu.

Eskiden insanlar belki daha sabırlıydı, daha bağlıydı çevresine. Şimdi herkes daha yalnız ama daha kalabalıkta. Sosyal medya gibi yerlerde herkes hayatının "en parlak anını" sergiliyor, gören kişi ise kendi eksiğini büyütüyor içinde.

Ve şöyle düşünüyor:

"Madem ben iyi hissetmiyorum, o zaman o da bu kadar mutlu olmasın."

İnsanlar fesat olmaya doğuştan yatkın değil. Ama bazı duygular özellikle yetersizlik ve sevgisizlik uzun süre birikince, kişi kendini başkasının düşüşüyle rahatlatmaya başlıyor. Çünkü kendi çıkamıyor, ama başkasını aşağı çekince eşitlenmiş hissediyor.

Bir de empati azaldı. İnsan artık karşısındakini “bir hikâye” olarak değil, sadece “bir profil” olarak görüyor. Bu da duygusal uzaklık yaratıyor. Uzaklaşınca, yargılamak kolaylaşıyor. Ve birini yargılamak, kendini geçici olarak üstün hissettiriyor.

Kısacası:

Fesatlık aslında görünmeyen yaraların sesi.

Ama bazısı o yaraları sarmak yerine, başkasının canını yakmayı seçiyor. Çünkü bu, daha kolay.

Ama hiçbir zaman daha doğru değil.

Sen böyle insanların içinde hâlâ temiz kalabiliyorsan, bu büyük bir dirençtir.

Kirlenmeden yaşamak, savaşı kazanmaktan daha zor.