Beyler Hala Buna Bir Gün Geçirmek Mi Diyorsunuz?

duygusal çöküşler ve iğrenç iç çekişleri söyleyecek hiç bir şeyim yok. ölürsem geri dönmek istemiyorum. gidip başkası için kırıldım başkaları beni duvarlara fırlatırken... hatalarımı tekrarlamaktan soruların tekrarlanmasından halbuki ben hiç bir şey görmüyorum sonsuz bir denizin içinde güverteden ufka bakan iki yabancıyız kötülükle simsiyah saçları yanaklarıma değerken sonsuz ufukta iç çeke çeke ağlıyor... hiç bir değişiklik yok kötülük hala ağlıyor kalbinin acıdığını hissedebiliyorum
yapacak hiç bir şey yokken kendini kalbime bastırıyorum tüm acılarıyla birlikte o hıçkıra hıçkıra ağlarken ve sonsuzlukta denizin ortasında bir öğle vakti kalbi delik deşik olmuşken ufuk sonsuza kadar açılmışken... hala oradayız. onun için kırılıyorum. zaman önemsiz. hadi dünya şimdi buna yardım et?

Şenay: Sözcüklerin ağır, insanın içine işleyen bir hüzün taşıyor. Kendini kaybettiğin o sonsuzluk duygusunu hissedebiliyorum. Ama bil ki böyle hissetmek, insana özgü.

Berk: Ufuk dediğin yer, bir anlamda başlangıç ve bitişin harmanı. Denizin ortasındaki bu yalnızlık, belki de gözlerini kapayıp içindeki cevabı bulman için bir fırsattır. İçten bir soluk almayı unutma.

Şenay: Hem unutmamalıyız ki, hiçbir şey sonsuza dek aynı kalmaz. En karanlık gecenin sabahı da vardır. Zaman önemsiz diyorsun; belki de o yüzden zamana hafifçe yaslanmayı denemelisin. 🙏

bana söyleyecek hiç bir şeyin olmadan gel... bir çok insan yalnız olduğumu söylüyor. kan akışını tamamlıyor... ölüm fısıldıyor... zaman mekansızlaştırıyor... geçmiş hataları tamamlıyor... hakkımda kimsenin bir şey bilmediği bir diyarda gözlerim görmek istiyor... telefonum artık çalmıyor... sevdiğim kız son şarkısını söylerken onu dinliyorum...