Hiç hayali arkadaş (lar) ınız oldu mu?

Ben çocukken kendime 4 tane hayali arkadaş yaratmıştım. Hem de yalnız bir çocuk olmadığım halde...

Birinin adı Can. En yakın hayali arkadaşımdı. Yağmurlu ve/veya soğuk havalarda annem dışarı çıkmama izin vermezdi. Evde atari oynarken maç yaptığım bir gün yarattım onu kafamda. Daha sonra ne zaman kendi kendime atari oynasam 2. oyuncu hep Can oldu. :) İsmi neden Can? Bakın bunu hatırlamıyorum işte...

İkinci hayali arkadaşım bir kızdı. Onu yaratmamın sebebi annemin beni sürekli komşularımızın kızları ile kıyaslamasıydı. Çok severdim o kızları, hala da severim. Ama annem ne zaman bana "Sen neden böylesin? Azıcık hanım hanımcık olsan, ev işlerinde, mutfakta bana yardımcı olsan ne olurdu sanki? Bak bizim kızlara; ne güzel giyiniyorlar, anneleri ile gezmeye gidiyorlar. Sen sokak çocuğu gibi bütün gün çamurun içinde oynuyorsun." dese ben gıcık olurdum ama yine de arkadaşlarıma kızmak istemezdim. İşte bu yüzden o kızı yarattım kafamda. Tıpkı arkadaşlarım gibi hanım hanımcıktı ama biraz da yellozdu. :D Ne zaman annem beni eleştirse hıncımı ondan çıkarır, rahatlardım. :)

Üçüncü hayali arkadaşımın adı Zencefil. Zencefil'in bir görünüşü veya cinsiyeti yok. Bir çeşit iç ses gibi... Bir işle meşgulken (özellikle de istemeye istemeye yaptığım sıkıcı bir işle) hep onunla sohbet ederdim. Bundandır ki bir silüeti yok. Sadece sesten ibaret... :)

Sonuncusunun bir adı yok. Hiç konuşmadık da onunla. Onu kafamda hiçbir şeyden korkmamak için yarattım. Üstelik henüz 6-7 yaşındayken, elektriklerin kesik olduğu bir gecede, odamda tek başımayken... Yağmur çok şiddetliydi ve şimşekler çakıyordu. Önce ayak sesleri ile tüm duvarlar titredi. Sonra koca cüssesi ile içeri girebilmek için duvarı deldi geçti. Hayatım boyunca gördüğüm (!) en korkunç şeydir. İtiraf etmeliyim ki o gece korkudan altıma yaptım. :D Ama işe yaradı. Bir daha hiç korkmadım. Hala arada bilinç altımdan çıkar, evin bir köşesinde beliriverir. :D

Bugünlerde bazen toplanıp geçmişi yad ediyoruz. :)

Peki ya siz?