Merhaba , gel dese soluksuz koşacağınız biri var mı?

Eskiden evet… Vardı öyle biri. Adını duysam kalbim hızlanırdı, ‘gel’ dese hiç düşünmeden koşardım. Gözüm başka bir şeyi görmez, nefesim kesilse bile ona ulaşmadan durmazdım. Ama zamanla anladım ki, ben koşarken o yerinden bile kıpırdamamış. Ben severken o sadece seyretmiş. Ve en çok da şunu fark ettim: bir insan ne kadar değer verirse, karşısındaki o değeri görmezden gelmeye daha meyilli oluyor.
Şimdi biri ‘gel’ dese önce durur düşünürüm. Kalbimi yormayacak mı? Koştuğum yol beni tüketmeyecek mi? Artık ben, ‘gel’ diyen değil, gerçekten ‘yanımda yürü’ diyen birini bekliyorum. Koşarak değil, omuz omuza gidilecek bir yolu arıyorum. O yüzden sorunun cevabı; vardı… ama artık yok. Artık kendime koşuyorum.

Vardı ama sadece benim istemle olacak bir durum değildi.. yeter ki o duyguya değecek biri olsun hayatta neresi olursa olsun gidersin giderdimde