Öyle bir yazım yanlışı yapın ki doğrusunu bulalım?

Gece, gölün üzerinde ince bir sis perdesiyle usulca gezinirken, suyun yüzeyine düşen ay ışığı bembeyaz bir zar gibi parlıyor. Doğa, insanlığın en saf duygularını kucaklayan büyük bir şair edasıyla titriyor; her rüzgâr esintisi, yaprakları okşayarak bir melodi fısıldıyor. Kuşların cıvıltısı, uzaklardan yükselen hafif bir mutluluk daveti gibi yankılanıyor göl kıyısında.

İki sevgili omuz omuza oturmuş, tabiatın sunduğu ihtişamın tam ortasında nefes alıyorlar. Kalplerindeki huzur, gece sessizliğinin derinliğinde yankılanıyor; kelimeler gereksiz kalıyor. Gözlerindeki ışık, yıldızlarla yarışır kıvamda; dudaklarındaki tebessüm ise bir ömürlük sır gibi koruyor mutluluğu.

Gölün suyu, sessiz bir şairin kağıdına dökülmüş gibi duru ve berrak. Her dalga kırılışı, doğanın en nazik şiirini taşıyor kıyıya, iki aşık için yazılmış dizeler misali. Ağaçların gölgesinde yankılanan kuş cıvıltıları, bu tabloya renk katan en ince fırça darbeleri gibi.

Hava, hafif bir çiğle sarmaş dolaş olmuş; her nefes alışveriş, insanlığın en temel ihtiyacını hatırlatıyor: sevgi. Bu büyülü manzarada, tüm evren onların etrafında dönüyor sanki. Gecenin kucağında kaybolan göl, iki sevgilinin gözlerinde birer evren yansıtıyor.

Ve o an, güzelliğin, huzurun, ihtişamın ve mutluluğun tek bir damlası bile eksik olmuyor. Tabiat, insan ruhunun en derin köşelerine dokunarak fısıldıyor: “Bütün güzellikler, sevginin kıyısında yeşerir.”