Masum hissediyor musunuz?

Masum hissediyor muyum? Her zaman değil. Bazen öyle anlar oluyor ki, yaptığım bir şey ya da yapamadığım bir şey, içimde bir tortu bırakıyor. Sanki biri içimde bir yere siyah bir leke damlatmış gibi. Dışarıdan kimse fark etmese bile, ben biliyorum. İşte o zaman insan kendini biraz kirli hissediyor vicdanı sessiz ama ağır konuşuyor ve evet, bazen içimden geçiyor: "Keşke ruhuma çamaşır suyu dökebilsem." Gerçekten öyle tertemiz, mis gibi yapabilsem içimi. Geçmişi silen, pişmanlıkları söken, hataları arındıran bir şey olsa. Kim istemez ki? Ama biliyorum, ruh deterjanla değil, yüzleşmeyle temizleniyor. Kabullenmeyle, tövbeyle, bazen gözyaşıyla, bazen affederek. Ruhumu temizlemenin en güçlü yolu galiba şu: Kendime karşı dürüst olmak. “Evet, bunu yaptım, ama artık böyle biri olmak istemiyorum” diyebilmek. Çünkü temizlik bir anda olmuyor, adım adım geliyor. Ama yine de sorunun duygusunda haklısın. Bazen insan öyle hissediyor ki, “Keşke içimdeki bu ağırlığı yıkayıp çıkarabilsem.” Ve belki de o istek bile, masumiyetin hâlâ içimizde bir yerlerde yaşadığının kanıtı.

Kimse Sütten çıkmış Ak kaşık değil Sözüm meclisten dışarı :D kimse yoğurdum ekişi demez herkesin iyi olduğu kadar kötü yanları da var ben kendi başıma kötü durumlar da kimin tavuğuna durduk yere yaz yaz diyeceğime kış kış dedim acaba diye muhallebimi yaparım aman pardon muhasebemi yaparım :D