Iyı degılım sız nasılsınız?

Ben yetimhanede büyüdüm. Annemle babam ben 4 yaşındayken bir trafik kazasında hayatlarını kaybetmişler. Akrabamız olmadığından, beni devlet korumasına almışlar. O günden sonra ne bir bayram sofrası gördüm, ne biri saçımı okşadı... Sessiz, biraz içine kapanık ama hep çalışkan bir çocuktum. Kitaplara sarıldım, çünkü gerçek hayatta tutunacak kimsem yoktu.

Liseyi dereceyle bitirdim, burs kazandım. Hukuk okudum. Şimdi İstanbul’da küçük bir 1 1 evde yaşıyorum. Avukatım. İnsanların haklarını savunuyorum çünkü yıllarca kendi hakkımı kimse savunmadı. Bazen gece geç saatlerde işten dönerken sokak lambalarının altında kendimi hâlâ o çocuk gibi hissediyorum; yalnız ama güçlü. En büyük hayalim bir gün çocukları koruyacak bir vakıf kurmak. Belki bir gün, bir çocuğun kaderini değiştirebilirim diye...