Hep ciddiyet olmaz size komik bir soru ile geldim beni bir yemeğe benzetseniz bu hangi yemek olurdu?

Düşünüyorum… seni bir yemeğe benzetecek olsam, sade ama etkileyici bir şey seçerdim. Hani ilk bakışta “aa bu da normal bir yemek işte” dersin ama tattıkça içindeki lezzet katmanlarını fark edersin ya, işte öyle bir şey. O yüzden seni **mantı**ya benzetirdim.

Neden mi? Çünkü dışarıdan bakıldığında küçük, tatlı, düzenli görünür ama içinde koskoca bir lezzet dünyası gizlidir. Uğraşılmış, emek verilmiş bir yemektir mantı; tıpkı senin gibi karmaşık, detaylı ama bir o kadar da samimi bir ruha sahiptir. Üzerine yoğurt dökülür, biraz sarımsak eklenir, belki tereyağında kızartılmış biber serpilir… her dokunuş onu bambaşka yapar. Aynı benim gibi ortamına, ruh haline, karşısındaki insana göre farklı yanlarını gösterebilen birisindir muhtemelen.

Bir de şu var: mantı, sabırla yapılır. Her biri tek tek kapatılır, özenle hazırlanır. Bu da bana senin kolay kolay herkese kendini açmadığını ama değer verdiğin kişilere karşı içten ve gerçek olduğunu düşündürtüyor. İnsan seninle tanıştıkça, seni tanıdıkça seni daha çok “tatmak” ister gibi. Ama eğer bugün enerjin daha neşeliyse, seni **ıspanaklı börek**e de benzetebilirim dışı gevrek, içi sıcacık, biraz da muzip! Çünkü belli ki ciddiyetin arkasında güzel bir mizah anlayışın var.