Kusursuz cinayet var mıdır?

size bir hikaye anlatıcam.

bu hikaye 1980 yılında bir Amerika da Gercekleşmiş bir erkek çocuğu varmış. bu erkek çocuğunun adı Stevenmiş. Stevenin babası sürekli ilaçlar kullanıyormuş. bu ilaçlar bipolar ilaçları, babasının psikolojisi günden güne daha da beter oluyormuş bir gün Steven ekmek almaya markete gitmiş Steven Kanofren hastasıymış birden yerde yatmış bir kanlı ceset görmüş bu cesedi sadece o görüyormuş ve diğerlerine o kanlı cesedin ne olduğunu sormamış çünkü Kanofrenler aşırı merak etmezler ve aklına bir soru takılmış bu kanlı cesedi başkaları görüyor mu ama sormamış çünkü sadece kendisinin gördüğünü biliyormuş. yani şizofreni gibi bir şey ama değil. sadece benziyor. Steven'in o gördüğü şey hastalığının ilerlemesinden dolayı büyük bir sanrıydı. hastalığı ilerledikten sonra telefondaki yazıları yanlış ve çevresindeki yazıları ise baya bulanık görmeye başlayacaktı. Steven tam marketten çıkacakken o kanlı cesede bakmış çünkü merak edilmeyecek gibi değilmiş. fakat o kanlı ceset birden yok olmuş ama canlı canlı yok oluşunu görmemiş! sadece "sayın market sakinleri ceset yok oluş aşamasında cesedi Allah diye biri yok ediyor" diye gelişmiş mikrofonla söylenmiş bir anons duymuş. Steven hastalığının başlamasıyla birlikte yaratıcıyı unutmuş ve kanlı cesetlere iskeletlere kanlı yerlere daha çok odaklanmış. halbuki unutmak istemiyormuş Allah'ı ama hastalık kolay olmayınca hastalanır hastalanmaz unutmuş maalesef. ve bundan dolayı da yaratıcı inancı da maalesef ki gitmiş. Steven marketten çıkıp evin yolunu tutmuş. o sırada Babası da sahip olduğu bipolar bozukluktan dolayı tam 23 kez intihar etmiş. kendini bilmeden çünkü sahip olduğu bipolar çok kötüymüş. ruhsal olarak baya çökkün ve bitkin hallere gelmiş. Steven eve her geldiğinde babasının intihar edişini görünce baya canı sıkılıyormuş. bir gün 1989 yılının baharında babasının bu intihar edişlerine dayanamayıp babasını herkes birini öldürüyor sanarak aldığı silahıyla babasını bu işkenceden kurtarmak hem de arkadaşlarına anlatmak için silahtan tabancasıyla 2 el kalpten ve sağ koldan ateş etmiş ardından öldüğünden emin olmak için eline mutfaktan bıçak alıp aldığı bıçakla boğazını kesmiş ve artık kendisi de diğer Kanofren arkadaşları gibi bir katil olmuş. bir kere katil olması bile Steven için yetermiş. ve ardından "İlkbaharımı mahvettin sonbaharımı mahvetmene izin vermem. Cinayet öyle işlenmez böyle işlenir Baba" diye notunu bırakarak babasını öldürmüş ve diğer Kanofren arkadaşlarına son satırlarında yazdığı gibi Cinayet öyle işlenmez böyle işlenir baba satırını da övüne övüne söyleyeceği için mutluymuş. çünkü babası 53 kez kendini öldürmeye ve bipolarından dolayı da 113 kez cinayet işlemekten bahsetmiş ve cinayet ve kafadan kurma düşünceleriyle markette sürekli adam nasıl öldürüleceğine dair ip ucu arayıp denemeye çalışmış Ah karım sağ olsaydı ona sorardım diyerek. Eve tam 50 kez şikayet gelmiş ve polisler eve baskın düzenlemiş. fakat babası ölmeyi beceremediği gibi cinayet işlemeyi de becerememiş. markette ve sokakta yaptıklarını evde oğluna "öldürmeye çalıştım oğlum" diye anlatıyormuş. oğlu Steven da ölmeyi beceremediğin gibi cinayet işlemeyi de becerememişsin baba. ta ki Steven babasını bipolar bataklığından çıkarıp huzura kavuşturana dek. çünkü babasını şehit ettiğini biliyormuş. bundan dolayı doğum gününde pastasını mumlarla ve tahta evindeki gülleri oval çizip yakarak babasının doğum gününü ve ölüm gününü kutlamış İyi ki doğdun Baba mekanın cennet olsun artık mutlusundur beni affet çektiğin bu çileye dayanamadım diyerek hikayeyi sonlandırmış.

hikaye yazışım iyi mi şöyle objektif genel bir yorum istiyorum.🙂