Sevgiye çok farklı yönden bakıyorum?

Sevgiyi zor kullanma ve alıkoyma olarak görüyorum birisi bana ne kadar zor kullanıyorsa beni o kadar seviyordur istiyordur kafası yaşıyorum istemese umurunda olmazdım uğraşmazdı düşüncesi kısaca kendime saygımı tamamen yitirdim oysa ki birisi ne kadar zor kullanıyorsa değer vermeyen bencil birisidir ama yinede bu gerçeği göremiyorum ve hep birilerinin isteklerini ne kadar yaparsam o kadar sevileceğimi düşündüm oysa ki asla sevmediler ben gözümün önündeki gerçeği görmiyorum sevilmediğimi göremiyorum sadece seven birisini kaybetmekten korkuyorum boşluğa düşüyorum ve çaresizce her istenileni yapıyorum pişmanlık olacağını bile bile kendime saygım kalmıyor düşünemiyorum?