Namaz kiliyorum dua ediyorum zina vs etmiyorum neden Allah belami veriyor sizce?

Kötü insanların yaptıklarına yanına kar kalıp benim sürünmem asiri kötü düşünmeme ve öfkelenmeme sebep oluyor

İnşallah kalmaz. Bende zamaninda ah aldım ve cok pisman oldum cektimde belkide hala o yuzden çekiyorum

Peki sizce Allah affeder mi beni bende ah aldım cektim belki az bile cektim ama çok pişman oldum ve tövbe ettim dolaylı yoldan helallik istedim ama karşımdaki kişi Müslüman değil inancımız farkli

İnşallah. Çok ettim ama hak sahibine önemli

O zaten affetti ama utandım söyleyemedim haksızlık ettiğimi ona karsi soyledim ama içeriğini ne yaptığımı soylemedim. Umut vermiştim çok üzmüştüm aynılarını yasadim

Insallah

3 sene çalıştığım, emek verdiğim yerdi. 5 katlı ofisi silip süpürüp tozunu alıp ikram servisi vs. yapıyordum. Ailem, "Çık, kendini geliştirecek işlere git" diye baskı yapmalarına rağmen onları sevdiğim için bırakamamıştım. Çok üzüldüğüm tavırlarla karşılaştığımda çıkmak istiyorum diye 5-6 kere karşılarına çıkmıştım ama o da çıkmak istediğim için değil, tavırlarını kırıcı bulduğum için. Sonra ikna ediyorlardı ya da ben pişman olup kalıyordum. 3 sene çalıştım, üzüldüm, ağladım ama sevdiğim, güvendiğim yer diye gitmek istemedim. Çıkmadan 1 ay önce ailemle aram çok bozuldu. Genel olarak bu durum işime de yansımıştı. Yorgundum, ruhen uyuya kalıyordum. Patronumun odasında fark edip sordu, ben de anlattım. "Buraya ayrılmam için baskı yapıyorlar, siz bana yardımcı olabilir misiniz?" diye. O da "Dert etme, Allah yardım eder, çözeriz" dedi. "Yarın konuşuruz" dedi. Yarın yüzüme bile bakmadı. Bu durum beni çok üzdü ve mesai saati içinde kimse yokken çıkıp gittim. Herkese de "Sıkıldım" diye söyledim. Patronum da hemen ilan koydu Kariyer. net'e. "Eşyalarını alır, gidersin. Usulüne uygun olur" dedi ama beni o raddeye herkes getirdi, suçlu ben oldum.

Kurt köpeğim vardı, Belçika kurdu. Kar kış demeden işim dışında olmasına rağmen bakıyordum. Beni yaralıyordu, hastanelik oldum kaç defa. Yine de vazgeçmemiştim ondan. Sonra 3 ay önce imza vermeye giderken bana çok iyi niyetlilerdi. Yerime biri gelmişti ama patronum bana umut verdi. Ekim sonuna kadar dinlen, gelirsin yine belki vs. Kapısını sonuna kadar açtı. Ona güvendim, umutlandım. Geri dönmek istediğimde yerimde biri var, onu çıkarmak olmaz ama köpeğime bakmakta zorlanıyorum. Toparlanırsak maddi olarak seni ocakta, sene sonunda alalım, toparlanırsak eğer dedi bana. O kadar umut vermişti ki iş bile bakmıyordum. Hayal kırıklığı oldu. Bir de tazminatim dahi umrumda değildi ama onlar o kadar emeğime... 20 gün çalıştım, 20 günlük her şeyi yatırdılar, SGK dahil. Yemeğimi yatırmadılar bile. O da ayrı yıktı beni. O kadar emeğin karşılığı, verdiğim değerin karşılığı 3-5 kuruşun hesabını yapmak olmamalıydı. Patronum yerime gelen kişiyi deneyip beni köşede bekletti. Ondan memnun kalınca bana yol verdi. Bu da beni yıktı. Çünkü çok sevmistim

İstanbul