Ahiretle ilgili ilginç bir görüşüm var. Sizlerin de fikrini almak istiyorum, "hayırlısı buymuş" demek ne kadar gerçekçi?

Selamlar kendimi bildim bileli etrafımdan çok düşünen bir insanım. Özellikle metafiziksel konuda takıntılı derecede çok düşünüyorum ve bunu seviyorum. Şöyle bir tezim var:

Biz ahiret için çabalıyoruz ( inananlar için ) ve bu dünyanın gelip geçici olduğunu biliyoruz. Bu noktada nefsimize hakim olup Allah'ın rızasını kazanmak için çabalıyoruz. Buraya kadar tamam. Bazılarımız bir şey için çabalıyor ve olmadığında "hayırlısı buymuş" diyor. İlginçlik burada başlıyor; ahiretin bizlere kuran ve hadislerde anlatıldığı düzeni ile biz ya mutlak iyi ya da mutlak kötü bir mekana yerleşeceğiz. Mutlak kötü kısmını atlıyorum. Mutlak iyi olan cennete odaklanalım.

Cennette herhangi bir çaba olmadığı ve istenilene anında ulaşılabileceği söyleniliyor. Bu durumda cennetteki elde ediş gerçekten de değerli mi? Ya da bu elde edişin tatmin etmesi bizim aptallaştığımız anlamına gelmiyor mu?

Şöyle düşünelim; aslında bu konuyu yazma sebebim olan "hayırlısı buymuş" tümcesiyle devam edelim. Bir olayı yaşamadan hayırlı mı değil mi bilemeyiz. Ayrıca kendi perspektifimizle yaşadığımızda hayırlı olucak bir şey başka birisi için yaşandığında ve görece hayırsız sonuçlantığında "hayırlısı buymuş" demek çok acizce değil mi? Bunun yerine verdiğimiz çabanın manâlı olduğu tek yer olan dünya da isteklerimizi elde etmek için çabalamalı ve çabanın manasızlaştığı ahiret için düşünmeyi bırakmalı değil miyiz? Burada ibadetlerden ve Allah'ın rızasından bahsetmiyorum. Bu parametreler sağlanılmalı elbette yoksa es geçtiğimiz mutlak kötü son olan cehennem gerçeklenir.

Özetle istediğimizi elde etmek için çabalayabileceğimiz ve tatminini yaşayabileceğimiz tek mekan dünya ise neden "hayırlısı değilmiş", "kaderde yokmuş" gibi bahanelere sığınıyoruz. Tam tersine olmayanı oldurmak için emek vermemiz gerekmiyor mu?

Bu konuda fikirlerinizi merak ediyorum.