Kendimi aşırı derecede yalnız hissediyorum?

Yardım isteyecek kimsem yokki benim. Annem hasta hep ağlıyor. Babam hiç konuşmaz zaten benimle küçükken de hep azarlardı. Çocukluğumdan beri psikolojik olarak bi sorunum var psikolog psikiyatri gittim ama aşamıyorum hayatımdaki başarılarımı etkiliyor diğer insanlar gibi sıradan insanlar gibi olmuyorum. Bu yaşıma kadar karşı cinsten beni seven bana değer veren kimse olmadı. Fiziksel olarak çirkin bi kız değilim. Hep terkedildim. Yakın arkadaşım bile benim düşmanjmla dost oldu beni dışladı. Konuşacak kimsem yok ki. Aileme açsam hep eleştiriliyorum zaten beni anlamıyorlar. Artık gücüm kalmadı

Cok geçmiş olsun allah şifa versin. Benzer durumları bende yaşamıştım. Annem kanser olduğunu öğrenince çökmüştü sürekli ağlıyordu sinirini bizden çıkartıyordu. Babam babasını kanserden kaybetmişti ve susup kaldı. Ben annemle ilgilendim doktorlara beraber gittik. Annem ağlarkene ben güçlü durmak zorundaydım ve ev işleriyle de ilgilendim. Gerçekten berbat bir süreçti. Sevgilim desen annemin ilk ameliyatından bir kaç gün önce beni terk etmişti her seyi bilmesine rağmen. Bir sekilde insan atlatıyor çok zor olsada. Gerçekten yabancı biriyle konuşmak ve derdini anlatmak iyi gelebiliyor. Ben uzun süre kimseyle konuşmadım ve içim iyice doldu taşmıştı. Aslında konuşmak istiyordum ama konuşacak kimsem yoktu. Buraya geldim bir gün ve uzun uzun yazdım. Bir kaç kisiyle dertleştim ve kimse yorum yapmasa bilene hafifledim. Günlük yazmak pek benlik deĝil ama arada dolduğumda buraya yazmak çok iyi geldi. Annenin bakıma ihtiyacı yoksa arada dısarı çık birileriyle buluş ya da sadece yürüyüş yap iyi gelir. Kendine dikkat et sen iyi ol ki evdekiler de iyi olsun. Eger hiç olmuyorsa tekrar psikoloktan destek almak faydalı olabilir. Ben maalesef psikoloğa gitme zamanim olmadı ama bence dertlerini ona anlatmak iyi gelebilir. Bide şunu hatırla her şey geçici allahın izniyle annen iyi olucak ve sende kendini zamanla toparlayacaksın ve mutlu olucaksın.

Annem iyi olmaz nakil olması gerekiyor. Ben hiç sevgi görmediğim için donuk bi insanım. Çocukken babam beni her yerde azarlar hep eleştirirdi. Çocukkende çok dışlandım iz bıraktı bunlar bende. Ben araba bile kulllanamıyorum o kadar kendime güvenim yok ki değer görmedim hiç küçücük bile olsa. Hiç arkadaşım bile yok buluşacak zaten sevgili olarakta hiç sevilmedim hep üzdüler beni. Aşağıdaki arkadaş derdimi küçümsedi zaten beni kimse anlamayacağını bildiğim için anlatmıyorum. Psikolojik rahatsızlıkla yaşamak nedir Allah onada gösterir inşallah da çırpınır çıkamaz bi türlü. Ailemdende destek alamıyorum ne arkadaş ne sevgili normal bi ailem olsa düzelicemde ev kışla gibi annem desen ölecem ben diye ağlıyor.

Çok üzgünüm. Annemde ölücem diyip bizi çok üzmüştü aylar öncesi. İnşallah hakkınızda hayırlısı olur. Çok zor bir süreç. Sanalda biriyle dertleşmek daha kolay oluyor. Ne diyeceğimi de tam bilmiyorum gerçekten cok üzüldüm. Umarım bu üzüldüğün günleri unutturacak güzellikler mutluluklar yaşarsın en yakın zamanda

Teşekkür ederim aşağıda bi arkadaş derdimi küçümsedi. Seninkide dert mi dedi psikolojik rahatsızlığıma etrafımda insan olsa bile anlatmam galiba çünkü anlamayacaklarını biliyorum aynı aşağıdaki arkadaş gibi

Ya takılma sen ona yaşamayan anlamaz. Birinin sağlik durumuyla ilgilenmek, ağrılarını görmek ve elinden bir sey gelmediğini bilmek cok kötü. Ben annemde dua etmiştim acısı hafiflesin yarısını ben çekeyim gerekirse diye o kadar çaresiz kalmıştım ki. Seni çok iyi anlayabiliyorum kolay değil. Annemin doktoru bana da tavsiye etmişti hep annenin yanındasın konuşacak kimse ara kendine diye. Cidden çok yıpranıyor insan hem korku hem yorgunluk. Ben bi ara en ufak seylere sinirlenip ağlıyordum çok kötüydü ruh halim ve ben normalde duygusal değilim soğuk biriyim