Hiç ölümle Burun buruna geldiniz mi?

Motosikletin hızı artarken rüzgarın yüzüme vurduğu anları seviyordum. O gün de yine yolda ilerlerken her şeyin ne kadar normal olduğunu düşünüyordum. Ancak bir anda her şey değişti. Önümdeki araç aniden durdu ve frenlere asılmam yetmedi. Motosikletten fırladım, havada süzülürken zaman yavaşladı sanki. Yere çarptığımda hissettiğim acı tarifsizdi.
Kafamda yarıklar oluştuğunu hemen hissettim, sıcak kan yüzüme akarken bilincim açıktı. Etrafımda koşturan insanların seslerini, sirenlerin yankılarını duyuyordum ama kafamın içinde sessizlik hakimdi. Ölümü ilk kez bu kadar yakından hissediyordum ve kabullenmiştim. Sırtım ve kollarım asfalta sürtünmenin etkisiyle yanıyordu, her nefes almak bir işkence gibiydi.

Ambulans geldiğinde bile her şey çok yavaş ilerliyor gibiydi. Dikişler atılırken hissettiğim her bir iğne darbesi beni hayata döndürmeye çalışıyordu. Acıya rağmen, belki de ilk kez hayatın ne kadar değerli olduğunu anladım. Yaşamak için savaşmak zorundaydım. Bu kaza bana, her anın kıymetini bilmem gerektiğini öğretti. Şimdi, hayatın her saniyesine daha çok sarılıyorum.

Hayır gelmedim. sdfsdf