Zahmat olmassa hikaye anlatsaniza?

Ufak sahnesinde, cücelerin evine sığınan prenses gibi bastığı yer kırılacakmış narinliğinde hiç kıpırdamadan duruyor. Sesinin etrafımda süzülerek dans ettiğini hissedebiliyorum. Sanki bana bakmıyor, gözlerime bakmıyor, gözlerimin içine bakıyormuş da her şeyi açık seçik görebiliyormuş gibi ruhumu izliyor. Fazla efsunî, fazla yeşil gözleri kalabalığı yarıp adeta beni yanına sürüklüyor. Son Arzum kadar, vasiyetim kadar bu şarkının hiç bitmemesini istiyorum. Bir an müzik duracak olursa ölme ihtimalimi düşünüyorum...

Artık şarkıyı sadece benim için söylüyor. Çevremizdekiler karanlıkta kalıyor. Sahne ışıkları ikimize dönmüş. Oturduğum sandalyeye çakılmış durumdayım. Kuruyan boğazım yutkunurken acıyor. İçmeden sarhoş oluyorum. Tanrım! Kendimi, Lana Del Rey, Video Games şarkısını söylerken onu çeken kameraman gibi hissediyorum...

Galiba aşık oluyorum. Tam şuanda aşk üstüne okuduğum tüm yazıların tadını alabiliyorum. Aşk sarmaşık gibi sarıyor bedenimi. Ayaklarımdan boğazıma kadar yükseliyor. Yükseldikçe ağacı sıkar gibi sıkıyor, kurutuyor, öldürüyor. Piyanonun ritmi giderek yükseliyor. Şu karşımda duran, gerçek olamayacak kadar güzel peri şarkısının sonuna yaklaşıyor. Bir an önce ona ulaşmalısın diyor bir ses içimden. Gerekirse ayırmalısın Nil’i ortadan ikiye. Sandalyeden kalkıp doğruluyorum. Ve masalara tutunarak sahneye yaklaşıyorum. İşte diyorum dünya savaşı, Çernobil, tommahawk, little boy. Ne varsa dünyamızda büyük yaralar açan, hepsinin hedefi oluveriyorum. Kalbim işgal yeri...