Karanlıkta durup düşünürken birden kollarıma çocukluktan kalma bir üşüme ve ağzıma çimen tadı geldi sanki, ansızın bu nasıl oldu?

Heralde unuttuğumuzu sandığımız bir çok şey unutulmuyor. Özellikle küçüklük anılarına çağrışımlarına gitmeye meyilli oluyor insan, öyle yorumluyorum ben de. Bir de dediğin gibi uyaranlar çok farklı şeyler olabiliyor. Koku gibi mesela. Işık hızında bir seyahate çıkartıyor beyinde

Güzel çocukluk anıları... Bu sayede toprağa ota çimene her dokunduğunda cocukluğuna gitmen olası. İleri yaşlarında da botaniğe bahçeye çiçeğe merak salman olası bence bu yüzden de. Gayet güzel. Aslında şimdi daha iyi anlıyorum: yeşili bol yerleri seviyorum ben ağaç çiçek çimen olarak. Çocukluğumu hatırlattığı için sanırım.

Anlaşılabiliyor gerçekten de bir çok şey küçüklükten. Çocukluğumuz sandığımızdan daha etkili galiba hayatımızda. En azından benim için, belki sen daha farkındasın önceden beri

Geçmişe öykünme romantizmini mi öldürüyor? Neden kötü ki?

Yaniii doğru aslında :D çocukken akışına daha çok bırakıyor olmak lazım

Detaylarda belirtmeyi unuttum bana bahar üşümesi geldi böyle yeni çiçek açmış ve kiminin yaprakları yeşren ağaçların altında bir rüzgardan gelen anlık bir üşümenin gıdıklamasıydı. Ama senin anımsayışın kötü zamanlara gitmiş. Kırıcı bir durum. Umarım o dönemlerin üzerinden çok gecmiştir ve artık her şey güzeldir

Rica ederim nasıl ısınıyordun peki. Köy okulunda öğretmen misin yoksa

Yazma o zaman kırık mısın