Benim gibi uyanık mısınız?

Uyuyabilsem sence uyumaz mıyım? Tavana bakıyorum. 27'ler klübüne katılmadan küçükken büyük gelen o yaşa geldim... Biraz düşünceliyim.

Öyle... Bunların farkındayım. Sadece geçmişe bakınca iyi yaşamışım diyebiliyorum. Gelecek içim pek umudum yok. İnsanlar çirkinleşiyor. Ucuzlaşıyor. Bırak ilişkiyi arkadaş olacak insan bile azalıyor. Hayat şartlarından bahsetmiyorum bile. Anne babamın evlendiği yaştayım elimde hiçbir şeyim yok.

Teşekkür ederim. Dileklerinin 100 katı seni bulsun. Olacağını biliyorum. Yani tabiatım bu. Hep savaştım. Her şey için çok savaştım. Yine savaşacağım. Biliyorum. Başaracağım kendi çapımda... Ama bu kadar yorulmak zorunda kalmak beni çok yıpratıyor. Bir şeylerin daha kolay olmasını isterdim. Öylesine yorgunum ki aslında. Uyuyarak geçmeyem bir yorgunluk.

Çünkü hiçbir yerde kendini huzurlu hissetmemenin, yarım ve tetikte hissetmenin acısını yaşıyorum. Derin bir depresyon içerisindeyim. Konulan tanı bu. Ancak hiçbir şey iyileştiremiyor.

Sana durumumu şöyle özetleyeyim: Şubat 'ta askere gittim. Askerde psikolog asteğmen görüşmeye aldı hepimizi. Sonra ben ayrı gittim. Çok bunaldım. Her şeyden bıktığım için askere geldim dedim. Hastaneye yönlendirdiler. Psikiyatr, ölüm düşüncen var mı? dedi. Mütemadiyen diyemedim. Yok dedim. Majör depresyon tanısı koydu. Alaya geldim. Uzman Çavuşlardan bilenler askere geldiği için depresyona girilir mi? Ne zayıfsın dediler. Bölük Komutanı yardımcısı bir gün yanına çağırdı. Az konuşalım dedi. Konuştuk. "Biz sen buraya geldiğin için depresyondasın sanıyorduk. Sen depresyonda olduğun için kurtulmak için buraya gelmişsin" dedi. "Sonunda biri farketti." dedim.

Askerlikte bir gün bile sıkıntı çekmedim. Her an tetikte ve yarım hissettiğinde uykun da hafif oluyor, mutluluğun da... Her an kötü bir şeyin gelmesine hazırsın çünkü. Her şeye sinirleniyorsun. Ota, böceğe... Agresifsin diyorlar.

Askerlik bana iyi geldi diyemem. Hep derler ya askerde adam olur diye. Askerlik beni hiç değiştirmedi. Hep olmam gerektiği gibiymişim. Hayatımda yolunda gitmeyen çok fazla şey var. Çok fazla sorumluluğum var. Çok fazla düşüncem var. Çok fazla emelim, isteğim ve çok az gücüm var. Sürekli kaygı yaratan başımda baskı yaratan, beklentileri olan insanlar var. Kalabalıklar içerisinde yalnızlık hissi nedir bilir misin? Bakma bu kadar karamsar anlattım ne kötümser sıkıntılıymışsın be deme. Az önce takip atıp çektin. Görmedim sanma.

Teşekkür ederim 😊